Zaklinacz Żywiołów - rozdział 42

 

Leos i Aarim w milczeniu czekali na pozostałych. Siedząc po przeciwnych stronach skromnie nakrytego stołu nie mieli sobie zbyt wiele do powiedzenia, poza tym rozdarta skrajnym wybrykami dwójki przyjaciół dziewczyna wolała zatopić się w przemyśleniach, aniżeli bezsensownie odzywać. Co nie znaczyło, że nie spoglądała ukradkiem na urodziwego księcia Estarionu.

Młodzieniec nie wyglądał na skorego do gawędzenia. Zdawał się być małomównym, powściągliwym typem, który ponad zbędne słowa przedkładał skrupulatnie wykalkulowane działania. Nawet teraz sprawiał wrażenie, jak gdyby dogłębnie analizował nie tyle obecne wydarzenia, co niedaleką przyszłość. Przygotowywał ewentualne scenariusze przebiegu spotkań, rozmów, zdarzeń. Niebianin tak bardzo różnił się od ludzi, jakich Leos znała, że poniekąd obawiała się wykonać przy nim jakikolwiek ruch, aby przypadkiem nie stracić na wartości w jego tajemniczych złotych oczach...

Szybko zganiła się za zuchwałe marzycielstwo. Ona, przeciętna dziewczyna, w ocenie szlachetnego rycerza-dowódcy oraz dumnego dziedzica tronu musiała być pospolitą czarodziejką. Colonell ma rację, nigdy nie miała szczęścia do mężczyzn. Najważniejszy mężczyzna w jej życiu porzucił ją i matkę, kiedy najbardziej go potrzebowały. I chociaż na salonach pałacu w Zielonych Bramach wychowywała się pośród wysoko sytuowanych ministrów oraz doradców, to wciąż bez ojca, bez wzoru, na podstawie którego odnalazłaby przykładną miłość…

Na ten czas znów była nieszczęśliwie zakochana - i to w białym elfie związanym z ludzkim mężczyzną.

Wtem obaj przywołani myślą najemnicy zjawili się w spowitej ciszą sali, przywołując zasmuconą Leos do rzeczywistości. Colonell ze skrzypnięciem odsuwanego krzesła usiadł obok naburmuszonej Małej Niedźwiedzicy i, jakby od niechcenia, rozejrzał się po zastawionym wiktuałami blacie.

Dla Estalavanesa zostały jeszcze trzy miejsca do wyboru, z czego jedno obok Aarima. Zajął je, chcąc uniknąć przeszywających duszę złotych tęczówek. Jakże się zdziwił, gdy siedzący naprzeciw zwiadowcy niebianin skoncentrował całą uwagę właśnie na człowieku! A raczej na tym, co w nim dogasało, neutralizowane energią fizyczną. Jak mógł tego nie przewidzieć?! Toż to jawne przyznanie się do winy!

Est był zdruzgotany. Wpatrując się w talerz gorączkowo rozmyślał nad wytłumaczeniem i ewentualnymi konsekwencjami swojego lekkomyślnego zachowania. To oczywiste, że wyczulony na wszelkie niuanse w nurcie paladyn natychmiast wykryje moc w człowieku pozbawionym magii. Zapewne równie łatwo domyślił się jej pochodzenia... Chwila, czym on się właściwie przejmował? Aarim nie wiedział, w jaki sposób Est przekazuje esencję, ponadto jest świadom charakteru relacji wiążącej go z Colem. Przecież to normalne między dwojgiem kochających się osób. Dwójką mężczyzn. Jak rany...

Chłodny, wyzbyty emocji głos rycerza przerwał dręczące chłopaka rozterki.

- Nie krępujcie się, proszę, i częstujcie. Za tydzień powinniśmy być w Aneil’Aranth, a tamtejsze sale obfitują w luksusy, jakich na próżno szukać w ascetycznych progach mego garnizonu.

Widząc opieszałość towarzyszy, Aarim zastosował się do swoich słów i nałożył sobie na talerz słuszną porcję duszonych na maśle letnich warzyw posypanych siekanym koperkiem.

Est nie miał w zwyczaju wpychać się komuś pod ręce przy posiłku, więc w oczekiwaniu na swoją kolej obejrzał pomieszczenie, byle uciec od żenujących myśli. Na jednej z kamiennych ścian wąskie okna zroszone grubymi kroplami deszczu ciągnęły się od wyłożonej dywanem podłogi po belki bielonego sufitu. Jedyną ozdobą w rozświetlonej kinkietami sali jadalnej był - wielki jak ramy okien - błękitny proporzec z haftowanym złotą nicią symbolem Zakonu Paladynów. Estowi spodobał ten bezpretensjonalny minimalizm i chociaż sal w Twierdzy Niedźwiedzi nie wyposażono szczególnie bogato, to w porównaniu z surowością tego miejsca przypominały komnaty balowe szlacheckich dworów. Stół, sześć krzeseł oraz niewyszukana zastawa również miały w sobie więcej praktyczności aniżeli uroku, ale czy naprawdę konieczne jest przydawanie wszystkiemu zbytecznej ilości ozdób oraz ornamentów? Rycerze nie przywiązywali wagi do przedmiotów oraz majątków, a skromny półsmok potrafił to zrozumieć. I podzielał ich stosunek do dóbr materialnych częściej będących przyczynami konfliktów, niż sposobem na utrzymanie zgody.

Jedzenie także nie było wystawne, lecz bynajmniej nie traciło przez to na smaku. Wręcz przeciwnie, okazało się niesłychanie wyborne, choć podana na ciepło kolacja składała się z lekkich bezmięsnych potraw – hodowanych w warzywnikach garnizonu jarzyn oraz pieczywa. Jak wyjaśnił gospodarz, mięso spożywali cztery razy w tygodniu, wyłącznie na obiad. Est, typowy zjadacz produktów pochodzenia zwierzęcego w ilościach graniczących z obżarstwem, zmartwił się tą wiadomością... Nie na długo jednak, jako że niecodzienny smak ziarnistego chleba oraz warzywnej mieszanki podbił nie tylko jego podniebienie, ale i serce. Głodówka mu nie groziła, o ile już zawsze będą go tak karmić! W końcu Aarim prezentował się niezgorzej w błękitnej koszuli miękko układającej się na muskulaturze godnej świętego wojownika, a był przecie na iście zakonnej diecie.

Nieco podbudowany chłopak jadł z tak ogromnym apetytem, że puścił mimo uszu komentarz Cola pod adresem jego żarłoczności oraz szybkiej przemiany materii, na którą wciąż obrażona Leos parsknęła szczerą wesołością. Colonell miał talent do zabawiania towarzystwa i chętnie z niego korzystał. Nawet Aarim na poziomie emocjonalnym dorównującym kamieniom posadzki uśmiechał się z grzeczności, ledwie wyginając kąciki ust i dokładnie przeżuwając wieczorny posiłek.

Kiedy przodownik snuł opowieść, podejmowało ją również jego ciało. Gesty odwzorowywały wydarzenia, baryton zmieniał barwę w zależności od sytuacji, a ekspresyjna, połowicznie wytatuowana twarz wyrażała więcej niż wypowiadane słowa. Tak oto w przeciągu roku oczarował wrażliwego Esta: najpierw go onieśmielił, potem do siebie przekonał, aż wreszcie oswoił i przyjął jako swego. Ludzie z natury byli szybcy, głośni i gwałtowni, lecz to właśnie te cechy wyróżniały ich na tle pozostałych ras. Jego przyjaciel był typowym przedstawicielem swojego gatunku, ale kryło się w nim coś, czego nie chciał pokazać światu. I Est postawił sobie za punkt honoru odkrycie sekretu człowieka z niepełnym tatuażem.

Rozbawiony półsmok skubał różyczkę kalafiora i z przyjemnością patrzył, jak ukochany mężczyzna rozśmiesza do łez siostrę, gdy mimochodem zerknął na niebianina. Uśmiech momentalnie spłynął z jego warg. Ledwie przełknął napoczęte warzywo. Tak intensywne, niemal namacalne skupienie malujące się na poznaczonym oparzeniami obliczu paladyna podbiło mu żołądek, który dopiero odbiwszy się od serca wrócił na swoje miejsce. Naszła go nieposkromiona chęć potraktowania rycerza-dowódcy mocnym kuksańcem, lecz siłą woli powstrzymał się przed podjęciem tak radykalnych metod dekoncentracji. Nie mógł w ten sposób przerwać mentalnego syfonu emocji, ale był w stanie zrobić to w bardziej eleganckim stylu.

Odłożył sztućce na opróżniony talerz, wziął kubek i nalewając sobie wody z karafki, wtrącił się tonem swobodnej pogawędki.

- Aarimie, czy opowiesz nam o osobach przyjmowanych w szeregi stanu rycerskiego? - Zwrócił się ku posągowemu profilowi oraz ostro zwieńczonym uszom zwodniczo upodabniającym niebianina do imperialnych elfów. – Do tej pory spotkałem jedynie ludzi. Mężczyzn. Nie ma wśród was kobiet? Albo innych ras?

Gospodarz ze starannie tłumioną niechęcią oderwał spojrzenie od przodownika, jak gdyby dotychczas przyglądał mu się z odrobiną uprzejmego zaciekawienia. Zrozumienie rozjaśniło jego oblicze, kiedy obrócił się do pytającego i natychmiast spostrzegł nieme wyzwanie w zielonych skaleonich ślepiach. Już miał pewność, iż jego podejrzenie co do istoty białego elfa było właściwe. Aarima zafascynował czyn, jakiego niedawno dopuścił się Est na ludzkim najemniku. Było to rozmyślne działanie czy też kwestia zrządzenia losu oraz nieznajomości własnych umiejętności? Zaklinacz Żywiołów pozostawał niebezpieczną zagadką i, jak skonstatował, dobrze czynił trzymając go blisko siebie, z dala od arcypaladyna. Będą mieli dostatecznie dużo czasu, by wzajemnie się poznać i porozumieć. Zaufać sobie. Upewnić się co do celu mającego stać się ich wspólnym dążeniem. A przede wszystkim należało mieć się na baczności wobec tego, co skrywała niepozorna czarna rękawiczka.

Pozbawione wyrazu złote oczy spoczęły na białej twarzy. Est osiągnął zamierzony efekt, gdyż niebianin przestał wchłaniać – czy co też innego robił - emocje Cola. Obserwowany przez najemników musiał zachowywać się naturalnie, choć w jego przypadku słowo to zupełnie nie wpisywało się w definicję.

- Owszem, Estalavanesie, mogę opowiedzieć wam kim są rycerze Zakonu Paladynów. I jak już zauważyłeś, w znakomitej większości są to ludzie, Estariończycy. Powszechnie wiadomo, że imperialni elfowie stronią, wręcz izolują się od reszty świata, toteż niepodobna, by zechcieli wesprzeć swymi zdolnościami ludzką organizację militarno-polityczną. Są swoiście introwertycznym narodem, czego nie można rzec o wojowniczych krasnoludach, których dwa zwaśnione klany zamieszkują górzyste tereny na północy Estarionu. I tak się składa, iż trzech reprezentantów tej dumnej rasy uznało nasze pobudki za wystarczająco wzniosłe, by ryzykować dlań nie tylko życiem, ale i utratą przynależności do klanów. Stacjonują oni w garnizonie Derenis na północy krainy, u podnóży Srebrzystych Szczytów. - Aarim przesunął kubek, przyzwalając półsmokowi napełnić go wodą. - Dziękuję. A co się tyczy płci, to historia sięgająca początków Zakonu wymienia cztery kobiety pasowane na paladynów, wyłączając kapłanki oraz kleryczki, mowa bowiem o rycerzach. Spośród nich żyje już tylko jedna i obecnie piastuje najwyższe stanowisko rycerza-dowódcy zachodniego, sąsiadującego z Ramneią garnizonu Kartynida . Pierwsza w dziejach paladynka zmarła wieki temu i była moją prababką, druga - babką. Trzecia odeszła w Pozaświat sześć lat temu. Była moją matką.

Oziębły ton, jakim Aarim obwieścił los rodzicielki, wstrząsnął trójką najemników. Dotknięta, boleśnie wspominająca własną tragedię Leos wymamrotała kondolencje, natomiast Col i Est przemilczeli temat świadomi, że żadne wyrazy współczucia nie będą mieć znaczenia, gdyż takie już było niewzruszone usposobienie niebianina. Śmierć jest dla niego równie naturalna co stal oblekająca ciało oraz miecz u boku.

- Niepotrzebnie jest ci przykro, Leos, lecz dziękuję za miłe sercu słowa. - Patrząc dziewczynie w oczy, młody sukcesor upił łyk wody z kubka, aby zwilżyć gardło. - Ludzki żywot jest krótki i kruchy, a mój pozbawiony emocji charakter oraz natłok obowiązków nie sprzyjają należytemu oddaniu się żałobie. W każdym razie kobiety w naszych szeregach to nie tyle rzadkość, co wyjątek od reguły, wszak nie przechodzą z powodzeniem rygorystycznego, katorżniczego szkolenia zarówno ciała, jak i ducha.

Zakłopotana Mała Niedźwiedzica poruszyła się nerwowo na twardym krześle i zaraz wlepiła wzrok w zawartość swojego talerza. Wejrzenie paladyna przewiercało ją na wskroś, jakby czytał jej w myślach. Gorzej - jakby czytał w jej sercu i duszy.

- Ilu niebian żyje na Khaldunie? - Zabrzmiała bardziej nieśmiało niż chciała, mimo że kobieca ciekawość pomału dochodziła do głosu. - Z tego co mówisz wnioskuję, że twoja matka nie była niebianką.

- W rzeczy samej, zaliczała się do gatunku ludzkiego, albowiem niebian jest tylko dwóch: mój ojciec i ja. Ustawicznie mężczyźni. Nie ma i nie było pośród nas kobiet. I jeżeli arcypaladyn wciąż będzie uparcie odmawiał poślubienia stosownej kandydatki, wkrótce pozostanę bezdyskusyjnym następcą obu funkcji.

Najedzony Colonell bujał się na krześle i przyglądał z namysłem paladynowi. Wiedział, że nic nie wyczyta z tej chłodnej maski, ale był to po prostu odruch wyrobiony latami kontaktów z przeróżnymi charakterami.

- Jeżeli twój ojciec odmawia, to co stoi na przeszkodzie tobie, by zapełnić Pałac Królewski niabianiątkami? – spytał znienacka. - Nie chciałem być złośliwy. Po prostu dziwi mnie, że atrakcyjny, inteligentny mężczyzna poświęca się walce ze Śniącymi, mając pod dostatkiem arystokratek zabiegających o jego względy. Chyba że jesteś… - Z krzywym uśmiechem pozwolił, by sugestywnie niedokończone zdanie zawisło między nimi.

Aarim skierował na niego wzrok, lekko mrużąc powieki.

- Rozumiem, iż rządzą tobą instynkty i popędy, Colonellu – odparł nieporuszony. - Nie zapominaj jednak, że ja nie posiadam uczuć, nie przeżywam ich tak jak wy. Nie dam kobiecie tego, czego potrzebuje, a płodzenie potomstwa dla samej idei przedłużania gatunku jest dla mnie tyleż wartościowe, co obietnice niemożliwe do spełnienia. Sądzę, iż doskonale to rozumiesz.

- Już gdzieś to słyszałem... - mruknął z przekąsem śniady mężczyzna i wymownie przeniósł spojrzenie na Esta, unosząc przy tym ciemną brew. Speszony chłopak naraz zainteresował się gładkim ceramicznym kubkiem, który powoli przekładał z ręki do ręki, choć korciło go niemożebnie by pociągnąć za ucho. - I wiem, co próbujesz mi powiedzieć. Jednak nie dociera do mnie argument potrzeb. Skąd możesz wiedzieć, czego chce od ciebie druga osoba? Czasami kobiety chcą potomstwa bez dodatkowego obciążenia w postaci męża i ogniska domowego, o które także trzeba zadbać. A skoro jest was dwóch, to czy jako ten młodszy nie powinieneś czegoś zrobić , by było was więcej?

Słysząc to, Est zaprzestał męczenia kubka. Aluzja kochanka wywołała w nim niepokój, a intuicja podpowiadała, że mówi on z własnego doświadczenia. Serce zamarło mu w piersi na myśl, że gdzieś na świecie może żyć potomek mężczyzny, którego kocha. Ale przecież Col zapierał się, że nigdy nie był z kobietą... A jeśli sam jest wynikiem takich machinacji? I dlatego Niedźwiedź go ocalił?

Est potrząsnął głową. Nie, nie może od razu zakładać najgorszego, lecz prawda była taka, że nic nie wiedział o przeszłości partnera. A wątpliwości zjadały go od środka. Co z tym tatuażem? Aarim nazwał go Niskowyżaninem, zatem co robił w Adeili? Dlaczego bratał się ze złodziejami? Niemniej najważniejszym jest “tu i teraz”. Natomiast jeśli nie dowie się, co “było”, to nie zrozumie tego, co “będzie”. Nie zrozumie Colonella.

W czasie gdy półsmok grzązł w rozpaczy i lepkich wątpliwościach, siedzący obok niego złotowłosy młodzieniec z wyraźnym zaintrygowaniem przyjrzał się ludzkiemu rozmówcy. Wydawałoby się, że jego spostrzeżenia skłoniły go do refleksji.

- Wezmę pod uwagę twoje słowa, Colonellu. Być może nie ująłem problemu z właściwej perspektywy, jako że wszystko podporządkowałem zamierzeniu, jakim jest zgromadzenie sił niezbędnych do zwyciężenia budzących się Śniących. - Aarim obejrzał się na Leos, aż w końcu jego nieustępliwy wzrok padł na skurczonego w sobie zaklinacza. - Tymczasem nie będę was zatrzymywał, kiedy zmęczenie daje się we znaki. Dziś śpijcie spokojnie, w tych murach nic nam nie zagraża.

Est niemal usłyszał niedopowiedziane “na razie”. Nagle przejął go przenikliwy chłód, jakby stał na zewnątrz, wystawiony na chłoszczący bezlitośnie wiatr i zacinającą ulewę. Obrócił się na krześle, by spojrzeć w ciemność za oknem. I poczuł ją tak, jak w obozowisku zeszłej nocy. Jak gdyby na skraju jego pola widzenia czaiło się coś nieuchwytnego, cień głębszy od reszty, niedostrzegalny, koszmarnie cierpliwy i przerażający. Bytujący horror. Chłopak nie chciał o tym myśleć, powrócił więc świadomością do rozwidnionej kinkietami jadalni i znajomych głosów. Do poczucia bezpieczeństwa, którego brak odczuł dotkliwiej niż kiedykolwiek wcześniej. Z wrażeniem kiełkującej w sercu paniki zapragnął schronić się w ramionach ukochanego i wyprzeć ten potworny lęk, nie dać się omotać przemożnemu doznaniu…

- Rzeczywiście, dobrze jest wyspać się po podróży i sycącym posiłku – westchnął Colonell, nie tknąwszy nawet wody. Odsunął krzesło i przeciągnął się, aż mu stawy zatrzeszczały.

Na swój nieoczywisty sposób przeprosił Leos i cieszył się, że siostra uda się na spoczynek we względnie dobrym nastroju. Ale wystarczyło zerknąć na Estiego zajadle tarmoszącego ucho i już jego brwi ściągnęła troska. Dzieciak był przerażony. W przypadku tego płochliwego, lękliwego stworzenia nie było to nic niezwykłego, ale w domenie Synów Tarthosa? Przecież to sanktuarium pokoju, a zarazem forteca po brzegi wypełniona paladynami.

Podwójnie czujny Colonell popatrzył na Aarima, lecz tak jak się spodziewał, arystokratyczna twarz pozostawała bez wyrazu. Cokolwiek paladyn wiedział, nie dał tego po sobie znać. Leos też niczego nie spostrzegła, inaczej zaraz byłoby to po niej widać.

Co też ujrzał Esti, gdy wyjrzał za okno?

Wstając od stołu, biesiadnicy wymienili się życzeniami dobrej nocy i kolejno kierowali się do wyjścia. Leos pierwsza wróciła do celi, a Col i Est stali jeszcze przez chwilę na korytarzu, czekając aż Aarim opuści salę. Rycerz wciąż nie wychodził, toteż porzucili pomysł dyskusji i podążyli do niewielkiej klitki, by w zaciszu grubych ścian, na przekór zmęczeniu przegadać temat nawiedzających chłopaka imaginacji. Colonell nie mógłby zasnąć nie dowiedziawszy się, co tak przygnębiło jego oblubieńca.

Parę metrów dzieliło ich od drzwi celi, gdy los postanowił brutalnie zakpić ze zwiadowcy.

Dwóch pogrążonych w cichej rozmowie rycerzy z chrzęstem zbroi wyłoniło się zza zakrętu. Bez większego zainteresowania wymijali najemników, kiedy wzrok starszego z nich na ułamek sekundy zawisł na nienaturalnie białym obliczu cudacznego elfa, po czym ześlizgnął się na smagłego człowieka, rozpoznając splątane linie płowiejącego tatuażu oraz ciemnozielone oczy niedopełnionego przed laty posłannictwa. Osłupiały paladyn obrócił się i przystanął raptownie, alarmując idącego u jego boku rekruta. Ocknąwszy się pospieszył za najemnikiem i łapiąc go za ramię szarpnął, by zwrócić go ku sobie.

Rozjuszony tą bezczelnością Col zareagował błyskawicznie. Wyrwał się z miażdżącego uścisku stalowej rękawicy, odskoczył i stanął na lekko ugiętych nogach. Nie potrafił odgadnąć zamiarów brata zakonnego, ale nie opuszczało go nieprzyjemne przeczucie, przez które stracił pewność siebie i nie odbezpieczył sztyletów.

A jednak Est dojrzał nieznaczny ruch nadgarstka osaczonego przyjaciela. Nie miał pojęcia skąd się wziął nóż połyskujący w śliskiej od potu dłoni Cola, niewidoczny z perspektywy paladynów, ale żołądek podszedł mu do gardła na myśl o tym, do czego może dojść w domenie świętych mężów. I to na tyle stwierdzenia Aarima, że w murach garnizonu nic im nie zagraża…

Ręka szpakowatego paladyna opadła, zaciskając się na rękojeści długiego miecza.

- Czyżby to sam Tarthos zesłał na mnie błogosławieństwo rychłej sprawiedliwości? - półgłosem zwrócił się do Colonella, mierząc go od stóp po głowę. W szczególności baczył na jego dłonie do połowy znikające w rękawach ciemnozielonej bluzy. - Wszechmocny domaga się, bym osobiście zadośćuczynił grzechom, jakich się dopuściłeś, skoro znów się spotykamy. Ach, ty mnie nie poznajesz - sapnął bez cienia satysfakcji paladyn. - Wiedz, że ja poznaję ciebie, jawnogrzeszniku. Jesteś jedynym człowiekiem, który w przedziwny sposób wyróżnia swoją twarz pośród reszty.

Gładko ogolony rycerz o gęstych brwiach i siwiejących włosach barwy nocnego nieba wypluwał zdania tak niewiarygodnie ociekające pogardą, że Estowi odebrało na moment zdolność trzeźwego rozumowania. Nie doczekawszy się odpowiedzi, paladyn zakończył wywód słowami wyjaśniającymi wszelkie nieścisłości:

- Żałuję, że mój miecz nie posmakował twojej zepsutej krwi. Byłbyś zaznał przebaczenia, a twoja dusza przeszłaby w Pozaświat oczyszczona, wszeteczniku!

Est zatoczył się na ścianę, gdy sens wypowiedzi rycerza dotarł do niego z pełną mocą. Zrobiło mu się słabo. Zamroczyło go jak od solidnego uderzenia tępym narzędziem w skroń. Podobnie jak młodszy kompan rycerza obserwował scenę, kompletnie gubiąc się w sytuacji, ale w przeciwieństwie do niego zaczynał się orientować, o czym mówił ten starszy. Colonell wyznał, że Mag dosłownie wyciągnął go spod miecza. Ten człowiek musiał być jego niedoszłym egzekutorem! Pokrętny to zbieg okoliczności, że napatoczył się akurat teraz!

Przodownik warknął niby zapędzone w pułapkę zwierzę. Jego okolone przystrzyżoną brodą usta wykrzywiła nienawiść. Gorzał furią nie mniejszą niż jego oponent, gdy zepchnięte w najgłębsze zakamarki pamięci zdarzenia powróciły. Wyparł wspomnienia z okresu sprzed dołączenia do Niedźwiedzi i teraz oto wskrzeszona przeszłość zaatakowała go w rzekomo najbezpieczniejszym miejscu w Estarionie.

- Rad jestem, że ci się nie udało, ty zakuty skurwielu – wycedził z odrazą. Mięśnie napięte miał niczym cięciwa łuku w oczekiwaniu na jeden fałszywy ruch ciężkozbrojnego przeciwnika. Oddech przyspieszył do wtóru bijącego szaleńczo serca, kiedy wraz z pulsem duże ilości adrenaliny rozlały się po organizmie ostrząc zmysły do granic pojmowania. Wodząc sokolim wzrokiem wyszukiwał najmniejszych szczelin i luk w pancerzu, które dałyby mu przewagę, może nawet natychmiastowe zwycięstwo. - Tylko do nas podejdź, a ta zepsuta krew przetoczy twoją! Zobaczysz, że są identyczne!

Rozsierdzony paladyn zamaszyście wysunął katowski miecz z gładkiej pochwy. Rozdzierający zgrzyt przeciął powietrze, niosąc się echem po korytarzu. Jego zdezorientowany kompan w naśladowczym odruchu również dobył miecza, rzucając na boki świetlistymi refleksami. Nie podnosił go jednak, z wahaniem taksując nieuzbrojonego elfa.

Przeczuwając, dokąd prowadzi to niefortunne spotkanie, Est z zimną krwią płynącą w żyłach spiął się do walki, nie odstępując przyjaciela. Płomyki niemrawo tańczące w kinkietach ryknęły na nieme polecenie Zaklinacza Żywiołów, usiłując wydostać się z osłaniających je szybek. Wiedział, że jego umiejętność kontroli żywiołów jest mocno ograniczona, gdyż dewastowanie mienia Zakonu nie było jego zamysłem. Jednakże wciąż liczyć mógł na własne ciało samo w sobie będące zmyślną bronią. Był gotów chronić siebie i Cola przed napastnikami, choć nadal żywił nadzieję na pokojowe rozwiązanie starcia. Rozwiązanie, które w cholernie odpowiednim momencie nadeszło od strony milczącego obserwatora, a którego przybycia nikt nie zauważył.

- Sir Hebaldzie, zwracanie miecza przeciwko gościom jest poważnym wykroczeniem - pozornie cichy ton przesycony beznamiętnym spokojem jak trzask bicza przyciągnął uwagę całej czwórki. - Naruszasz trzydziesty drugi paragraf Reguły, jej jedenasty zapis jednoznacznie głoszący, jakie skutki prawne rodzi takie postępowanie.

- Rycerzu-dowódco! – Pobladły paladyn prędko schował ostrze, pokłonił się nisko i przyklękając na kolano wszedł w rolę pełnego skruchy brata zakonnego. - Racz mi, proszę, wybaczyć moje haniebne poczynania, jednakowoż ten mężczyzna lata temu uszedł bez kary za swe niecne postępki. Nie zapomniałem goryczy kompromitacji i pozwoliłem, by niespełniony obowiązek przeważył nad rozsądkiem.

- Zatem rozumieć mam, iż to poczucie obowiązku kazało ci lżyć naszego gościa? Czy też kazało ci łamać pokój panujący w murach garnizonu i wymierzać oręż w tych, którzy znajdują się pod moją opieką? - Sir Aarim zbliżał się powolnym, pewnym krokiem, a jego lodowate spojrzenie nie pozostawiało podwładnemu miejsca na usprawiedliwienia. - Może i uczynki tego mężczyzny były bezecne, lecz zapewniam cię, sir Hebaldzie, iż kara za jego przewiny została jeno odroczona w czasie, jest bowiem nieunikniona.

Odziany w błękitną koszulę, granatowe spodnie oraz wysokie skórzane buty do jazdy konnej niebianin wyszedł naprzeciw pochylonego, w pełni opancerzonego rycerza. Aarim wyglądał teraz niczym książę strofujący jednego z rycerzy swojego ojca i Est wyczuł niebiańską aurę, znacznie potężniejszą niż poprzednie, ale nie potrafił pojąć jej działania ani efektu jaki wywierała na skulonym człowieku.

- Upraszam o wybaczenie, rycerzu-dowódco. Nie mam nic na obronę swego karygodnego zachowania, jedynie proszę o łagodny wymiar kary. I apeluję, byś nie pociągał do odpowiedzialności Tereda, nie dopuścił się on niczego, co wymagałoby potępienia.

- Akceptuję twą prośbę, egzekutorze, aczkolwiek nie mnie powinieneś prosić o przebaczenie.

Rycerz-dowódca obrócił się w stronę najemników, posyłając im spojrzenie spod zmarszczonych brwi. Przez chwilę wpatrywał się w punkt za plecami zwiadowcy i zaklinacza, a potem powrócił do Esta dyskretnie dając mu do zrozumienia, że mieli jeszcze jednego świadka.

Est odwrócił głowę, lecz nikogo nie dostrzegł w pustym korytarzu. Mógł się domyślić, że zwabiona krzykami Leos będzie podglądała ich ze swojej kryjówki.

Tymczasem sir Aarim Asmodeusz kontynuował zupełnie obojętnie, jak gdyby zażegnany incydent był zaledwie nieszkodliwą bagatelą pomiędzy rycerzem a najemnym.

- Czegokolwiek dopuścił się ów człowiek lata temu, teraz ma szansę odpokutować to z nawiązką. Życzę wam dobrej nocy. - Skinieniem ponaglił najemników, po czym, odchodząc, zwrócił się do podkomendnych. - Sir Hebaldzie, rekrucie Teredzie, zalecam wam powrót do powierzonych zadań.

Sir Hebald popatrzył wrogo na wytatuowanego człowieka i sztywno wydukał przeprosiny. Czy były szczere, o to Est nie dbał. Zdumiał go natomiast nabożny respekt, jakim darzono estariońskiego sukcesora. Z niebywałą siłą niebianin trzymał podwładnych w żelaznym uścisku dyscypliny, zanadto się nie wysilając. Także gruntowna znajomość praw oraz reguł Zakonu Paladynów wzbudziła podziw chłopaka, który był święcie przekonany, iż nie jest to mała książeczka. Zapewne wielokrotnie przewyższała zawartością grube almanachy, jakie sam do tej pory czytał.

Stojąc bez ruchu Est patrzył za oddalającą się parą rycerzy, których lśniące odbitym światłem pancerze szczękały głucho, a stalowe obcasy wybijały równy rytm, gdy znikali za zakrętem w odnodze korytarza. Po obecności Cola i Aarima nie został choćby ślad, a zapomniane płomienie smolące szklane osłony kinkietów zmalały, wyczekując rozkazu zaklinacza. Oszołomiony półsmok nie rozumiał, co właściwie zaszło. To był moment, mgnienie oka podczas którego wyobrażenie romantycznego wieczoru runęło doszczętnie, obnażając najgorszą przeszłość ludzkiego najemnika.

Jawnogrzesznik. Wszetecznik. Co te słowa w ogóle znaczą? I co najistotniejsze: czym Colonell zasłużył na wyrok śmierci?

Nie otrzyma odpowiedzi na mnożące się w głowie pytania, jeśli nie porozmawia z partnerem. A jak słusznie podejrzewał, od tej jednej rozmowy zależeć będzie wszystko. Ruszył więc w kierunku wspólnej celi zastanawiając się, jak powinien ją zacząć. Co powiedzieć. Czy Col potraktuje go z góry, wyśmieje i będzie udawał, że epizod z paladynami nie miał miejsca? Czy też zamknie się w sobie i zamilknie ponuro?

Ciągnąc za końcówkę długiego ucha, Est bezszelestnie przekroczył próg pomieszczenia i zamknął za sobą drzwi, starając się nie hałasować. Łuna lampki oliwnej postawionej na stoliczku nocnym wydobywała z cieni nieostre kształty mebli i wygaszonego kominka. Chłopak zatrzymał się o krok od drzwi, kiedy pośród gęstniejących za oknem chmur rozbłysła samotna błyskawica rozświetlająca niebo. Stłumiony pomruk gromu odezwał się dopiero po jedenastu sekundach, centrum burzy znajdowało się jeszcze daleko od Adeili. Kwestią czasu było, gdy w swym szale dotrze do miasta garnizonowego.

Chłopak nie musiał szukać przyjaciela. Colonell stał tyłem do drzwi; zgięty w pół, wyciągnięte ręce opierał o wewnętrzny parapet wysokiego okna wychodzącego na jedno z licznych podwórek, teraz zasłonięte kurtyną wody, ginące w nieprzeniknionej ciemnicy. Skupiwszy się na człowieku, Est przygasił jedyne źródło światła, bezgłośnie zanurzając ich obu w intymnym, kameralnym półmroku. I chociaż drażniła go obecność migotliwego blasku na granicy postrzegania, tak wyraźnie widział, jak ramiona ukochanego drżą spazmatycznie, paznokcie w bezsilnej udręce drapią kamień pod palcami, a zwieszona głowa odsłania bezbronny kark podstawiony prosto pod katowski miecz…

Chciał podejść, lecz z szacunku dla cierpienia przyjaciela odczekał kilka oddechów w nieszkodliwej odległości, zapierając się łopatkami o starawe drzwi. Było mu żal człowieka, na którego barki spadł bagaż parszywych doświadczeń, pogłos dawno minionego czasu dla Cola będącego prawdziwym, nieprzemijającym koszmarem. Nie mógł uciec przed przeszłością, ona zawsze powróci. Ale mógł ją zaakceptować, przejść ponad nią do chwili obecnej. Żyć tu i teraz.

Kiedy zacisnął powieki i wsłuchał się w otaczające go dźwięki, potrafił precyzyjnie rozróżnić oraz wyłapać poszczególne tony, przypisać je konkretnym zjawiskom. Słyszał krople dudniące o szybę i parapet. Niski warkot nadciągającego żywiołu oraz ledwie wykrywalny syk ognia pochłaniającego zwinięty knot. Jego wewnętrzny Głos milczał, druga tożsamość warowała w oczekiwaniu bądź odpoczywała przed kolejnym nieprzewidzianym objawieniem. Lecz to, czego naprawdę poszukiwał Est, złamało mu serce. To, co uchwyciła spotęgowana wrażliwość, wżarło się głęboko w jego delikatną duszę, napełniając ją bólem nie do zniesienia. Cząstką siebie ulokowaną w sercu kochanka współodczuwał wszystko, czym rozbity mężczyzna nie chciał się z nikim dzielić. I nie mógł już dłużej stać bezczynnie.

Napinając szczęki przebył dzielące ich trzy kroki i ze stanowczością zrodzoną z narastającej rozpaczy, wzmocnioną bezwarunkową miłością, wtulił się w targane powstrzymywanym szlochem plecy... i zachwiał od niespodziewanego pchnięcia, które posłało go na ścianę, gdzie uderzył o gzyms kominka. Znieruchomiały trwał tak przez chwilę, tępo wpatrując się w przygarbioną sylwetkę.

- Col... – jęknął i nagle zabrakło mu słów, którymi dodałby kochankowi otuchy, wyraził wsparcie dla niego w tym trudnym momencie. Chciał go objąć, zapewnić o dozgonnym uczuciu oraz jednoczącej ich więzi. Pragnął ukoić jego zszargane nerwy i ostudzić negatywne emocje. - Col, chciałem tylko…

- Zostaw mnie! - Baryton człowieka łamał się pod naporem przeszłości nawracającej w całej niepohamowanej sile. Uczucia przemawiały przez niego, łokcie ugięły się i pokonany głębiej pochylił się nad parapetem. - Odpuść wreszcie!

- Nie zrobię tego. - Głos Esta był niewiele głośniejszy od szumu deszczu. - Nigdy cię nie zostawię. Obiecałem, że zawsze będę u twojego boku...

- Po prostu stąd, kurwa, wyjdź!

- Colonell, rozmawiaj ze mną – zaryzykował, ostrożnie podchodząc do rozstrojonego mężczyzny i niepewnie zaglądając mu w oczy. - Chcę ci pomóc.

- Mnie nie da się pomóc, rozumiesz?! Jestem degeneratem! Wykolejeńcem! - Col obrócił się gwałtownie. Jego częściowo pogrążona w półcieniu twarz błyszczała od łez, nozdrza rozszerzały się przy wdechu, a szczęki pod zarostem zaciskały w nieudolnej próbie utrzymania kontroli. - Udało mi się zapomnieć, ale to wróciło! Zawsze będzie, kurwa, wracało!

Odwrócił się i z mocą pożerającej serce udręki rąbnął pięścią w kamienną ościeżnicę. Usilnie wstrzymywał łzy, jednak te wyrysowały nowe pręgi na ogorzałych policzkach.

- Col, będzie ci lżej, jeśli opowiesz mi o wszystkim, co się wtedy wydarzyło. Nie walcz z tym sam, nie udźwigniesz tego. Pozwól sobie pomóc. Pozwól mi zaopiekować się tobą.

- Nie dotykaj mnie!

Colonell odtrącił wyciągniętą ku niemu dłoń. Długo mierzyli się spojrzeniami; obaj szli w zaparte i żaden nie zamierzał ustąpić. W oczach mężczyzny przytłaczające cierpienie przemieniło się w emocję, którą znał i wiedział, jak sobie z nią radzić: gniew.

- Jesteś cholernym wcieleniem niewinności!

- Jak rany, Col, rozumiem że…

- Nic, kurwa, nie rozumiesz! – huknął. - Słyszałeś tego sukinsyna! Pozwalałem zboczonym skurwysynom robić z moim ciałem co chcieli, o ile dobrze zapłacili i dali mi przyjemność! Byłem jebanym hedonistą i nie kryłem się z tym! Słyszałeś przecież! A mimo to… Mimo to… Dlaczego nadal tu jesteś? - Coś przeskoczyło w umyśle rozemocjonowanego mężczyzny. Morderczy wzrok złagodniał, spięte pod bluzą barki opadły i cały jakby zapadł się w sobie. - Esti, jesteś tak czysty i niewinny, nieskalany zgnilizną rynsztokowego życia... Jak możesz zbliżać się do czegoś tak ohydnego jak ja…? - Odraza, desperacja, żal, gorycz i strach. Wszystko to połączone w jedną straszną nutę przemawiało głosem wycofującego się pod drzwi Colonella. - Od samego początku bałem się, że jak dowiesz się prawdy, to zaczniesz mną gardzić. Wyrzekniesz się mnie. Ale nie robisz tego. Zepsułem cię z premedytacją, a ty dalej tu jesteś. Ze mną... Dla mnie.

Zewsząd atakowany sprzecznymi bodźcami Est nie mógł połapać się w tym, co dzieje się z ukochanym. Co dzieje się z nim samym. Dopiero impuls pchnął go do działania. Nie zważając na ostre słowa przybliżył się do złamanego rozbieżnymi uczuciami partnera.

- Nikogo nie zepsułeś, Col. Mówiłem ci to już niejednokrotnie i powtórzę po raz kolejny. I następny. Ile razy będzie to konieczne, tyle razy usłyszysz to z moich ust. Dla mnie nie liczy się to, kim byłeś. Jesteś kim jesteś, a twoja przeszłość może uczynić cię lepszym. Dla mnie już jesteś najlepszy. Dla mnie jesteś dobrym człowiekiem - przemawiał szeptem, niosąc pocieszenie i ukojenie dla nadwyrężonej psychiki partnera. – Jesteś dobrym człowiekiem, Col.

Znów stali naprzeciw siebie. Nieodparte, pewne swoich racji wejrzenie półsmoka krzyżowało się ze zgaszonym, posępnym wzrokiem człowieka. Jak gdyby wszystko, co się w nim kotłowało, wyparowało, pozostawiając wypaloną skorupę.

Colonell wbił spojrzenie w podłogę i z cynicznym skrzywieniem warg kręcił głową, naśmiewając się z siebie samego.

- Miał rację wyzywając mnie od najgorszych. Jak możesz być przy mnie wiedząc kim byłem i co robiłem?

- Bo to już nie ma znaczenia, Col. - Dłoń Esta powędrowała ku wilgotnemu malunkowi na policzku kochanka. Palce zastygły milimetry od skóry, jakby natrafiając na barierę ochronną. - Podejrzewam, że nie był to twój wybór, tylko niesprzyjające warunki.

Uzmysławiając to sobie, Est wreszcie poczuł pod opuszkami każdą krzywiznę i niedoskonałość ludzkiej cery. Gładził wypukłe, wymalowane tuż pod skórą zawijasy oraz zaokrąglony płatek ucha, zmierzając ku krótkim włosom na boku głowy.

Colonell podniósł pełen tajemniczej pokory wzrok i z trudną do odgadnięcia intensywnością wpatrywał się w partnera. Milczał. I słuchał. Pragnął usłyszeć to od osoby, którą kocha bardziej niż siebie samego.

- Jesteśmy razem i tylko tego mi trzeba - mówiąc to, Est prawie oparł się o niego piersią. Urękawicznioną dłoń wsunął pod kołnierz bluzy, kładąc na linii łączącej bark z szyją i przesunął niespiesznie w górę, podczas gdy pierwszą sięgał coraz wyżej, wplątując się w brązowe pasma. - Tylko my dwaj, Col. Teraz jest nasz czas, nasz moment, nasze wspomnienia. Nie ma ciebie i nie ma mnie. Jesteśmy tylko my…

Siła połączona z najszczerszą dobrotliwością płynęła z rąk chłopaka, gdy powoli i zdecydowanie przysuwał głowę oblubieńca do swojej. Rozjaśnione błyskawicą usta rozchyliły się, a odległy grom rezonował do wtóru bijących donośnie serc. Est spod przymrużonych powiek śledził subtelnie zmieniającą się dojrzałą twarz partnera. Lekki dotyk, słony smak łez, nieśmiało słodki pocałunek.

- Kocham cię, Colonell.

Nie przewidział tak rozpaczliwej reakcji, kiedy ludzkie dłonie chwyciły go przy uszach, a łapczywe wargi rozłączyły się na tyle, aby wyszeptać beznadziejnie żałosną prośbę.

- Powiedz to jeszcze raz... Proszę, jeszcze raz…

- Kocham cię - powtórzył chłopak w jego zachłanne usta.

Rozgorączkowanie ludzkiego partnera pobudziło do szaleństwa już i tak nadzwyczajnie wyczuloną percepcję Esta, który obejmował szyję kochanka, rękoma błądząc po śniadym karku. Paznokciami poranił odsłoniętą skórę, gdy płomień namiętności doprawiony goryczą żalu rozlał się falami w jego sercu. Col potrzebował go bardziej, niż przypuszczał. Potrzebował zapewnienia, bezgłośnego potwierdzenia płynącego prosto z ukochanego, chętnego temu ciała. Est uczył się mechanizmów rządzących uczuciami partnera, coraz lepiej rozpoznawał jego potrzeby i zaspokajał je najlepiej jak umiał, więc nawet jeśli stanie się obiektem służącym do rozładowania napięcia, nie zmieni to jego nastawienia do przyjaciela. Był przygotowany na znacznie większe poświęcenie.

- Jeszcze… - dyszał Col. - Proszę o więcej…

W pocałunkach namiętnego ludzkiego kochanka dało się wyczuć burzliwą nutę, gwałtowność dotychczas niespotykaną, jakby rzeczywiście próbował wyładować niszczące go emocje, by zastąpić je tymi pozytywnymi, bliskimi i bezpiecznymi.

Krótkie ludzkie kły odrobinę za mocno przygryzły długi płatek ucha. Żarliwość warg odcisnęła na nieskazitelnej bieli niewidzialne piętno, a zręczne palce wpiły się w smukłe ciało. Rozpalony Est odkrył, że ta forma pieszczot skłania go do uległej współpracy, jak gdyby robił coś wbrew sobie, ale i za swoim przyzwoleniem. Posłusznie pozwolił zdjąć z siebie bezrękawnik i z powiekami przymkniętymi rosnącym pożądaniem na darmo szukał ust partnera, które znów muskały jego uszy. Col je uwielbiał i chłopak sam czerpał z tych fantastycznych doznań ogromną przyjemność, dodatkowo rozochocony dotykiem w punkcie, do którego istnienia wciąż się przyznawał. Zimny kamień na skórze pleców w połączeniu z żarem napastliwie atakującym podbródek okazał się zapalnikiem skrajnych reakcji. Odchylił głowę, poddając się budzącym miłe dreszcze pieszczotom i westchnął przeciągle, nie powstrzymując bolesnej rozkoszy.

Zaczęło się. Utracił kontrolę nad oddechem. Nie chcąc słuchać rozumu kierował się wyłącznie tym, co mówiło jego ciało w pełnej jedności z sercem. I chociaż niezmiennie odczuwał igiełkę wstydu na dźwięk wydawanych przez siebie odgłosów, to nie przyzwalał jej urosnąć do rozmiarów klingi mogącej zagrozić ich zbliżeniu. Koncentrował się na ekstazie płynącej wraz ze świeżo odzyskaną czułością partnera. Z pasją oddawał pocałunki, prężąc się pod przyciskającym go do ściany mężczyzną.

Płomień pożądania wraz z rozszalałym za oknem żywiołem roziskrzył ciemnozielone oczy mężczyzny, który zuchwale chwycił chłopaka pod uda, z łatwością go podnosząc. Zaskoczony Est przywarł doń i opasając nogami jego biodra, zgodził się zanieść do łóżka. Nie był w stanie zaprotestować przeciwko takiemu traktowaniu. W ostatecznym rozrachunku odmowna decyzja i tak nie miałaby znaczenia, gdyż drżenie wyczekiwania przebiegające przez mięśnie zadałoby kłam wszelkim sprzeciwom. Pragnął poczuć go całego. Na sobie. I w sobie.

Kiedy pod plecami miał już twardy materac, na uciskanym spodniami kroczu wyczuł coś twardszego i żywszego, co opętało jego myśli oraz zniewoliło ciało. Kąsając kłami szyję Cola, oplótł go niczym pająk swą ofiarę, nie pozwalając mu się wyswobodzić. I pociągnął w dół, prosto w odmęty swawolnej żądzy dwóch ciał przeznaczonych na zmysłowe całopalenie...