Assassin's Creed. Spisek Maga - Kate Heartfield

Łudziłam się, że w najnowszej książce z uniwersum wykreowanego przez studio Ubisoft posmakuję fabuły ich ostatniej produkcji: Mirażu. Niestety, nie mają one ze sobą nic, absolutnie nic wspólnego. Książka okazała się miałka i nudna. Wiktoriańska Europa zdecydowanie nie jest tak ciekawa jak Bagdad z VIII czy IX wieku. A szkoda, bo właśnie na to liczyłam.

    W treści można wyłapać miłe nawiązania do początków serii, ale są one tam zamieszczone bez większej logiki. Nie rozumiałam, dlaczego w pewnym momencie bohater podpisał się tak, a nie inaczej. Cóż.

    Nie, nie jestem czepliwa, ale tym razem Insignis wybitnie nie postarał się z korektą. 

Dzień Matki 2024

Wszystkim Matkom życzę, by ich cierpliwość nie kończyła się na trójce...

~~ Biały Elf - rozdział 30 ~~

Elegia o Nieśmiertelnym

Księga Pierwsza

BIAŁY ELF

>> Rozdział 30 <<

...

Bliskie spotkanie ze służącą skończyło się - jak zwykle w przypadku Esta - nieporozumieniem. Biedny, natura ludzka ma przed nim tak wiele tajemnic... Z istnienia poniektórych zdaje sobie sprawę i chociaż jego ciało zaczyna wykazywać nimi zainteresowanie, tak rozum nie przyjmuje do wiadomości ich istnienia. Ach, należące do młodych odkrywanie własnej seksualności to piękna sprawa~ 💟

    Za to Col ma nerwy na postronku. Jego cierpliwość, a raczej powściągliwość, powoli się wyczerpuje. Esti wyraźnie ma ochotę "zacieśnić więzi", ale uparcie ucieka przed niezręcznymi sytuacjami, które sam wywołuje! Jak tu być mądrym, człowieku?!

    Och, nadciąga obiecana popijawa! Wspominałam już, że w każdej księdze będzie co najmniej jedna. Do tej często wracam, bo jest tak urzekająco... niewinna. W ogóle pierwsza księga cała jest niewinna w porównaniu z pozostałymi. Nie licząc Imta krwawo wyrównującego rachunki z ludźmi i prawie skutecznej próby zabicia Esta nie dzieje się tu nic straszliwego czy wstrząsającego. Ale ma to swoje uzasadnienie. Głaz należało z mozołem wtoczyć na górę, by przez kolejne księgi móc obserwować co się zdarzy, gdy niekontrolowany stoczy się po drugiej stronie, nabierając pędu...

- Estariońska Kronikarka [kalendarium wskazuje 19d'5m'24r2t]

Pierwotnie był to przedostatni rozdział, ale podzieliłam go na dwa, ponieważ liczył jakieś trzydzieści stron. No i sceny mi na to pozwoliły, zmieniając się w idealnym momencie. 

    Gdybym miała nazwać to, co dzieje się między Colem i Estem w pierwszej księdze, użyłabym określenia "slow romance". W drugiej - nadrabianiem zaległości... 😆

Biały elf - rozdział 30

 

Jesień w Estarionie rozbestwiła się na dobre. Jej mroźne tchnienie ogołociło drzewa z resztek liści, które zaścielając wolną przestrzeń między budynkami brązowiały teraz i gniły pośród bezustannej szarugi. Tak oto Estalavanes niemal z dnia na dzień stracił swoją ulubioną kryjówkę przy studni, przytulną i przywołującą wiele miłych wspomnień. Podobnie rzecz miała się z wieżą ogniową, smaganą lodowatym wiatrem i wystawioną na kąsający mróz. Na samą myśl o niej cierpła mu skóra pod powyciąganym swetrem.

Nie mógł jednak narzekać na aurę deszczowej i zimnej pory, bo rozkosznie ciepłe miejsce przy kominku z nawiązką rekompensowało nagłe zakończenie lata. Prywatna kwatera, wygodny fotel, wciągająca lektura oraz buzujący za okratowaniem ogień były tym, czego potrzebował. Ach, i jeszcze kubek świeżego naparu z mięty! Nie tęskno mu do upałów wspominanych teraz jako nieznośne i męczące. Było mu dobrze, naprawdę. Mógł pełną piersią odetchnąć i wreszcie uśmiechnąć się do swojego odbicia w zwierciadle.

A mimo to wciąż chodził spięty.

Velren opuścił Twierdzę prawie dwa miesiące temu, dokładnie w dniu następującym po procesie, który to biały elf rzekomo wygrał. Aczkolwiek Est wciąż nie pozbył się wrażenia, że to on był tym pokonanym. W duchu liczył, że nie będzie im dane spotkać się ponownie w tych niespokojnych jak on sam czasach. Niespokojnych, gdyż lęk tkwiący głęboko w jego wnętrzu nie ustępował ani na chwilę. Był niczym deszcz siąpiący z nieba lub wiatr porywający proporce wywieszone na murach. Est winą za swój stan obarczał jesienną chandrę, ale czuł, że jest w tym coś jeszcze. Coś nieuchwytnego i ukrytego przed jego oczami, nawet wewnętrznymi, jakby całe ciało w napięciu oczekiwało na nieznane. Nieodgadniony zew słyszany każdej nocy wprawiał go w niekontrolowane drżenie, aż zaczął podejrzewać, że ma to związek z mocą zaklętą w bransolecie. Lub jego własną, podniesioną do niebezpiecznego poziomu.

Pobór nadmiaru energii magicznej niczego nie zmienił, zmuszając coraz bardziej rozstrojonego elfa do wznowienia poszukiwań przyczyny swoich lęków i obaw. Nie mogła to być przedzimowa zapaść ducha. Owszem, dni były krótkie i dżdżyste, natomiast noce długie i nieprzeniknione, ale to nie dlatego Est z narastającą paranoją nieufnie spoglądał na tańczące cienie, dopatrując się czyhających tam niebezpieczeństw. Jakby podświadomie oczekiwał, że wyłoni się z nich smok w ludzkiej postaci bądź inne dziwo, o którym zdarzało mu się śnić, a o którym nie powiedział nikomu. I nie było mu z tym milczeniem dobrze. Czy gdyby wyrzucił z siebie ten zbędny balast, zaznałby spokoju?

Ale nie dziś. Dziś Mag miał wiele rzeczy do zrobienia i chociaż świt przychodził teraz późno, to Est wraz ze swoim nauczycielem wstawał kilka godzin przed jutrzenką i rozpoczynał dzień w kompletnych ciemnościach. Zupełnie tak, jak kończył.

Dzień czy noc, co za różnica - pomyślał pocierając powieki - skoro i tak każdy kolejny nie różni się od poprzedniego.

Z zamiarem napicia się orzeźwiająco zimnej wody postanowił przemknąć za Głównym Budynkiem do oszronionej studni. Zgrzyt blachy uderzającej o kamień niósł się daleko, lecz nawykły do odgłosów Twierdzy Est nie zwrócił nań uwagi, zatopiony w odmętach nawracającej przeszłości. Ledwo wyszedł za róg gmachu, kiedy w pełni funkcjonujący instynkt paranoika ostrzegł go przez nieznaną obecnością. A to ci niespodzianka. Dotychczas poza Colonellem nikogo tu nie spotkał, a przecież bywał tu niemal codziennie i o różnych porach. Nie powinien się jednak dziwić. Do tego źródła wody dostęp miał każdy, a wielokrotnie poprzestawiane kubły oraz baniaki wyraźnie wskazywały, że ktoś jeszcze tu bywał.

Przy wyszczerbionej cembrowinie, w połowicznych ciemnościach, drobna postać zmagała się z wiadrem. Blacha z brzękiem obijała się o nierówne ściany. Korba w dłoniach dziewczyny skrzypiała przeraźliwie i obserwujący ją z bezpiecznej odległości Est zastanawiał się, jakim cudem śpiąca połowa warowni nie obudziła się od tych hałasów. Zaraz zreflektował się, że to jego uszy wyłapują ostre dźwięki z intensywnością, od której opadły w dół.

Służąca zablokowała korbę i nachylając się, oburącz chwyciła pałąk wiadra, z którego chlupocząca zawartość rozlewała się na wszystkie strony. Est bez namysłu zaszedł dziewczynę od tyłu i wyciągnąwszy się nad jej ramieniem złapał za pałąk, drugą ręką podtrzymując bok żelaznego kubła. Ostatnie czego chciał, to żeby biedne dziewczę zmokło i rozchorowało się przy takiej pogodzie.

Wystraszona służąca wypuściła wiadro z rąk i natychmiast cofnęła się, niezdarnie zawadzając zgarbionymi plecami o tors stojącego za nią elfa. Jej oczy zrobiły się ogromne, gdy patrząc w górę napotkała kocie spojrzenie. Zawstydzona jak niebożę umknęła zwinnie spod dobroczyńcy i zatrzymawszy się kilka kroków dalej zgięła wpół, miętosząc rąbek zapaski osłaniającej popielatą suknię. Słowem się nie odezwała, co dla Esta nie było niczym dziwnym zważywszy na jej funkcję pełnioną w siedzibie najemników.

Wciąż pamiętał swoją młodość sięgającą wczesnego dzieciństwa i prawdopodobnie nigdy już nie zapomni Cichobrzegu, w którym jedno traumatyczne przeżycie ścigało drugie. Był służącym, podobnie jak ona. Z tą różnicą, że ona za swoją pracę otrzymywała wynagrodzenie, sycące posiłki oraz dach nad głową. Jego traktowano jak przedmiot. Wcale nie miał jej tego za złe. Wręcz przeciwnie. Uśmiechnął się, bo los młodej dziewczyny był łaskawszy niż jego własny.

Z cichym stuknięciem odstawił pełne wiadro na oblodzone kamienie, jakimi wyłożona była ścieżka do studni, po czym chwycił luźny haczyk i zaczepił na nim następne, wieszając je tuż pod spadzistym daszkiem. Kubeł po brzegi wypełniony lodowatą wodą nie był dla niego ciężki, ale nie mógł tego samego powiedzieć o służącej, znacznie od niego niższej. Jej grube ubrania nie były w stanie zamaskować kościstej sylwetki.

- Wybacz, że się wtrącam – przeprosił Est, ciągnąc lekko za końcówkę długiego ucha. Gdy mówił, niewielkie obłoczki ciepłego powietrza dobywały się z jego ust. - Nie potrafiłem przejść obok, widząc jak siłujesz się z tym ciężarem. No i chciałem się napić, więc, cóż, tak jest szybciej.

Dziewczyna jeszcze mocniej się pochyliła, aż wełniany szal zsunął się na jej upięte w kok włosy.

- Dziękuję, panie. To niepotrzebne, panie.

Est skrzywił się, słysząc służalczość w jej głosie

- Jak rany, nie nazywaj mnie tak – poprosił. - Nie jestem niczyim panem. Jeszcze niedawno robiłem to samo co ty.

Przyjrzała mu się z powątpiewaniem i zaraz znów umknęła wzrokiem. Spoglądała jednak na niego wystarczająco długo, by ten dojrzał w jej twarzy coś więcej niż wdzięczność i szacunek. Wyglądała zupełnie jak stadnie prześladujące go adeptki - była onieśmielona, o czym świadczyło zaczerwienienie nosa i policzków mające niewiele wspólnego z zimnem. Ot, typowy dla ludzkich kobiet przejaw zauroczenia. Czasami także i dla mężczyzn, lecz oni bywali bardziej powściągliwi w okazywaniu tego, co działo się wewnątrz nich. A przynajmniej tak się wydawało. Zdarzało się, że Col czerwienił się po koniuszki zaokrąglonych uszu, ale były to wyjątkowo rzadkie sytuacje. I bardzo cenne.

- Wiadro jest ciężkie - zaczął powoli Est, ostrożnie dobierając słowa. Wywołany z pamięci wizerunek irytującego zwiadowcy nieco wyprowadziło go z równowagi. - Jeśli sobie życzysz, mogę je dla ciebie zanieść. Powiedz tylko, gdzie je odstawić.

Dziewczyna zareagowała żywo, prostując się i wymachując przed sobą rękami.

- Och nie, nie, proszę, nie kłopocz się, panie! Guzdrałam się! To moja wina że zaspałam i dlatego ja sama muszę przynieść wodę.

Est uniósł brwi, dłużej nie przeszkadzając dziewczynie w pracy. Służka podeszła do niego pospiesznie i oburącz złapała za kabłąk. Chciał jej podpowiedzieć, że lepiej dla jej pleców byłoby przykucnąć i podnieść ciężar z bezpiecznej pozycji, ale w momencie, gdy otworzył usta, ostry zapach wypełnił mu nozdrza, nasuwając konkretne skojarzenie. Już wcześniej go poczuł, charakterystycznie metaliczny, lecz zignorował, sądząc, że wystawione na ciągłe działanie powietrza i wilgoci żelazo pokryło się rdzą. Tak pachniała krew. Służąca była ranna? Ktoś ją skrzywdził? Mistrz pilnował, aby kobietom w Twierdzy nie stała się krzywda, ale może dziewczyna poważnie się skaleczyła i nie przyznała w obawie przed naganą?

- Przepraszam, czy wszystko w porządku? - zapytał z troską. - Nie jesteś ranna? Czuję krew...

Uniesione wiadro grzmotnęło dnem o śliskie kamienie, gdy dziewczyna zasłoniła sobie usta dłońmi. Jej ciemne oczy były wielkie jak wypełniający ją wstyd. Est mógł tylko przyglądać się zdumiony jej nerwowym ruchom, rad, że jego grube buty łatwo nie przemakały. Pod podeszwami zebrała się już niezła kałuża i jeśli tak dalej pójdzie, młoda służąca wróci z pustym kubłem oraz przemoczoną odzieżą, za co niewątpliwie dostanie po głowie od przełożonych.

- Nie powinnaś udać się… do… kapłanów…?

Zanim się zorientował, purpurowa na twarzy dziewczyna zawinęła się wokół rozchybotanego wiadra i czmychnęła jak niepyszna, rozlewając po drodze wodę i zostawiając za sobą niewielkie kałuże lśniące w ogniu zatkniętych na murach pochodni. Niechybnie rozłoży ją choroba, bo cała dolna część jej sukni pociemniała od wilgoci, gdy czym prędzej umykała z dala od dziwnego elfa.

Est patrzył za nią zupełnie nie rozumiejąc, dlaczego jego troska spotkała się z tak gwałtowną reakcją. Nawet nie zdążył jej spytać o imię. Podrapał się po głowie, a niespokojne palce zsunęły się na białe ucho, ciągnąc za nie mimo woli. No cóż, wciąż nie potrafił zrozumieć ludzi, niemniej ich kobiety zakrawały o niemożliwe, gdy chodziło o logikę zachowań.

Wkrótce dziewczyna zniknęła z widoku, a on przypomniał sobie, po co właściwie tu przyszedł. Chciał się napić, obudzić zaspane ciało porcją zimnego płynu i rozpocząć dzień od kontemplacji, z której pomału zaczynał przechodzić w medytację. Co prawda w sali treningowej nikt na niego nie czekał, ale nie znaczyło to jeszcze, że mógł zaniedbywać swoje obowiązki. A do przemyślenia i rozpracowania miał wiele tematów.

Od wyjazdu Velrena minęło już kilka tygodni, podczas których zarówno Col, jak i on, mieli ręce pełne roboty. Widywali się niemal codziennie, lecz były to spotkania raczej krótkotrwałe, nierzadko późnymi wieczorami, kiedy to Est wracał do swojej sypialni po wyczerpującym dniu i padał na łóżko w pełnym rynsztunku, wliczając w to wysokie po kolana buty. A gdy wstawał przed świtem, nic nie świadczyło o nocnej obecności przyjaciela.

Kiedy właściwie ostatni raz rozmawiali w zaciszu czterech ścian, z dala od najemnej braci? Nie pamiętał. Jeszcze bardziej dobiło go, że nie pamiętał, jak ciepła i miła potrafi być bliskość smagłego zwiadowcy. Czasem pojedyncza pieszczota wyrywała się ludzkiemu mężczyźnie i… tyle. To nie tak, że Est chciał czegoś więcej, bo i co miałoby to być? Nie był człowiekiem, a co ważniejsze, nie wiedział czego oczekiwać. Byli przyjaciółmi. Wyjątkowo bliskimi, lecz wciąż tylko przyjaciółmi, a ten jeden raz na wieży...

Wiedziony odruchem przytknął chłodne opuszki do miękkich warg, a te rozchyliły się na osobliwe wspomnienie pocałunku, ciepłym tchnieniem wypuszczając wstęgi pary. Wciąż nie rozumiał co miał on oznaczać, był to bowiem pierwszy i jedyny raz, gdy Col potraktował go w ten sposób.

Potrząsnął głową. Odblokował korbę i z koszmarnym zgrzytem rozrywającym uszy zaczął zanurzać kubeł w głębinie studni. Po chwili mozolnej pracy wziął oblodzony czerpak i zanurzył go w wodzie. Wreszcie mógł się napić i aż rozbolał go żołądek od orzeźwiającej cieczy spływającej po gardle. Nie było to zachwycające doznanie, ale spełniło swą funkcję.

Pogrążony w myślach odszedł w kierunku świątynnych ogrodów, które zwykle mijał w drodze do sali treningowej. Lubił je. Były spokojne i ciche, nie licząc ptaków wypełniających powietrze radosnymi trelami. Teraz opustoszały i były martwe jak porastające je łyse drzewa oraz krzewy, pozbawione letniego czaru i poniekąd melancholijne. Nocne widzenie sięgało dalej niż łuna pochodni, dzięki czemu cienie nie przerażały go tak bardzo jak w innych, połowicznie oświetlonych miejscach zimnej warowni. W powietrzu czuło się nadchodzące śniegi, toteż na dniach powinien do Twierdzy wrócić kontyngent z południa z Lydrianem na czele. Miło będzie zobaczyć tego jowialnego osiłka po ponad połowie roku.

Ledwie dostrzegalny ruch przykuł uwagę Esta, który zatrzymał się w półkroku i nadstawiając uszu obserwował otoczenie. Dzisiejszy dzień zaczął się dziwnie, dlatego nie był zaskoczony, kiedy pośród szarości ogrodów mignęła biała zjawa. Skupiwszy się na przywidzeniu, rozpoznał w nim kobiecą sylwetkę w kapłańskiej szacie. Odetchnął, karcąc się za wypatrywanie dziwów pośród ludzkiej normalności. Przecież to świątynne ogrody, naturalnie, że przebywają tu kapłani. Ale zaraz, nie tylko kapłanka tu była…

Est w porę skoczył w mrok przedsionka łaźni, plecami przywierając do zimnej ściany wewnątrz budynku. Donośne, ciężkie kroki stawały się coraz głośniejsze. Obszerny cień zakrył wejście, by zaraz przy akompaniamencie coraz cichszych odgłosów odejść w głąb warowni. Est wychylił się i obejrzał za człowiekiem. Mężczyzna. Rosły i barczysty. Krótkie jasne włosy targane wiatrem błyszczały w rozproszonym odległością blasku pochodni.

Niejasne przeczucie, że kapłanką była Elurielle, przemknęło mu przez myśl, gdy wychodził z ukrycia. Nie widział jej wyraźnie, lecz coś mu mówiło, że się nie myli. Kim był jej partner? A właściwie to co w niego wstąpiło, by interesować się takimi banałami jak plotki? To nie jego sprawa. Miał swoje życie i nie potrzebował cudzego do szczęścia. No, może z jednym wyjątkiem…

Przygryzając wargę, sprintem pokonał krótki dystans dzielący go od sali ćwiczeń. Niestety, tego jednego wyjątkowego życia potrzebował bardziej niż własnego.

***

- Hej, Esti, masz czas?

Est stanął w miejscu i obrócił się, tępo spoglądając w ciemną twarz skrytą pod kapturem. Przez chwilę tylko mrugał, zdając się nie poznawać wytatuowanego przyjaciela. Niewidzącym spojrzeniem omiótł Wieżę Czarodziejów i kiedy znów na niego popatrzył, sprawiał wrażenie nieco przytomniejszego. Bez użycia słów przekazał zwiadowcy własne myśli, po prostu ruszając w kierunku wysokiego budynku.

Colonell nie czekał na dodatkowe zaproszenie. Natychmiast dogonił długonogiego elfa, równając z nim krok.

- Wyglądasz, jakbyś zobaczył ducha - zażartował. - Albo cały tuzin.

- Jak rany, jeśli jeszcze raz powiesz, że jestem blady, to nie ręczę za siebie - fuknął Est. Pozostawił usta lekko rozchylone, by wypuszczać z nich obłoczki kłębiastej pary. Uwielbiał to jesienno-zimowe zjawisko.

- Zły dzień? – spytał zatroskany Col, pocierając ramiona dla rozgrzania zmarzniętych mięśni. - Czy tęskno ci do wyjazdów poza mury?

- Tęskno czy nie, zgadzam się z decyzją mistrza. Nie powinienem opuszczać murów nawet za cenę głupich podtekstów i wyszukanych plotek – Est mówił matowym, wyzbytym emocji głosem, lecz czujny słuchacz natychmiast wykrył smutek przez niego przemawiający.

- Ale męczysz się, siedząc tu jak w klatce.

- Póki nie będę umiał o siebie zadbać, będę tu tak siedział.

Est przymknął powieki, jakby nużył go obecny temat. Wspiął się na kilka schodków prowadzących do wieży i zerknął na towarzysza, który stał jedną stopą na pierwszym stopniu, wahając się przed kontynuowaniem.

- Nie idziesz?

- A mogę? - Przechyliwszy głowę, Col wpatrzył się w niego z nadzieją. - Sam wiesz, nie jestem „magiczny”.

Est zwiesił ramiona, wywracając przy tym oczami.

- Jak rany, ale jesteś moim gościem, więc nie widzę problemu.

- Nie wierzę, Esti, pierwszy raz nie widzisz w czymś problemu! – Col szybko przebył dzielącą ich odległość biorąc po dwa schody na raz, jakby w obawie, że ten się rozmyśli. Wszedł do przyciemnionej klatki schodowej, pojedynczym ruchem ściągając z głowy kaptur. - Rzeczywiście nie czujesz się dobrze.

- Idź wyłysiej z tymi swoimi diagnozami - warknął zirytowany elf, wspinając się po spiralnych stromych stopniach. Ostatecznie westchnął z rezygnacją, pokonany samą obecnością ulubionego człowieka. - Przepraszam, Col, chyba masz rację. Nie czuję się najlepiej.

- Bo nie umiesz o siebie zadbać? W takim razie pozwól, abym to ja o ciebie zadbał…

Najemnik ledwo wyhamował, gdy Est zatrzymał się bez ostrzeżenia. Był to bardzo niebezpieczny manewr zważywszy na wysokość oraz śliskość wydeptanych stopni. W wyobraźni widział konsternację malującą się na uroczym obliczu i gotów był dotknąć białego karku tuż nad kołnierzem czarnego swetra, lecz chłopak ponownie ruszył w drogę na piętro mieszkalne. Cholera jasna, jak bardzo pragnął go teraz na swój sposób zapewnić o oddaniu i lojalności! Zamiast tego poszedł jego śladem, tłumacząc się niepotrzebnie.

- Wybacz, Esti, to, co powiedziałem, było… bardzo nieprzemyślane.

- Gdybym ci na to pozwolił, byłbyś kolejną osobą obarczoną odpowiedzialnością za taką ofiarę losu jak ja.

Col zaryzykował, kładąc dłoń na okrytym ciepłą tkaniną barku. Musiał się nieco przy tym wyciągnąć, ale warto było, bo chłopak na moment przykrył jego dłoń własną, zimną jak pierwszy śnieg, by zaraz znów oprzeć ją o chłodną ścianę.

- Trochę wiary w siebie, Esti. Nikt nie rodzi się bohaterem. Ale każdy może nim zostać. O Wszechmocni, zdecydowanie wolę swoją metodę dostawania się na czwarte piętro.

- A ty? - zapytał cicho Est.

- A ja co?

- Czy ty chcesz być bohaterem?

- A w życiu - zaperzył się Col, stając na najwyższym kamiennym stopniu. - Ja chcę tylko zobaczyć jutrzejszy świt. I chcę, byś ty także go ujrzał. Razem ze mną - dokończył równie cicho, patrząc w zielone oczy, które tak bardzo kochał.

Est słuchał go z uwagą, a błysk czający się na dnie zwierciadeł jego duszy powiedział więcej, niż białe usta kiedykolwiek. I nie było to magiczne światło korytarzowych sfer odbijające się na ich powierzchni. To był wewnętrzny ogień, który płonął jasno niczym młode życie wypełniające to pociągające ciało, uczucia, jakimi fascynujący elf darzył zwyczajnego człowieka, niewypowiedziane i przez to wyjątkowo potężne. Spętane czekały na uwolnienie, w niewoli wzrastając do niebotycznych rozmiarów.

Skrępowany przedłużającym się milczeniem Est ruszył wzdłuż korytarza.

- To naprawdę piękny cel – przyznał. - I nie wydaje się trudny do osiągnięcia.

- Nie, jeśli zawsze będziemy razem.

Znów zamilkli, jak gdyby nie chcieli zakłócać atmosfery panującej na wyludnionym korytarzu. W porze poobiedniej czarodzieje i adepci spędzali czas albo w bibliotece, albo we wspólnych pokojach, toteż ryzyko spotkania kogokolwiek na czwartej kondygnacji graniczyło z cudem.

Est dotarł pod ostatnie drzwi po lewej i bez ociągania nacisnął klamkę, otwierając na oścież należący do niego pokój. Gestem zaprosił Cola i wchodząc za nim, zatrzasnął je najdelikatniej jak potrafił, krzywiąc się na skrzypienie zawiasów.

Col spojrzał przelotnie na rozpalony kominek i z radością ściągnął z siebie zimną, wilgotną bluzę. Z przyzwyczajenia rozłożył ją na oparciu fotela. Poprawił czarną koszulkę z krótkim rękawem i podchodząc do okratowania rozciągnął się, przyjmując na siebie ciepłą łunę rozedrganych płomieni.

Est przyglądał mu się ukradkiem. Widok człowieka paradującego bez wierzchniego okrycia był nieobyczajnie zachęcający. Po raz pierwszy od początku znajomości widział Cola w innych kolorach niż wszechobecna zieleń czy brąz i był oczarowany. Czerń podkreślała ciemny kolor skóry mężczyzny, a włoski gęsto porastające odkryte ramiona barwą niemal dorównywały materiałowi. Przełknął ślinę, śledząc światło układające się na krzywiznach atletycznego torsu podkreślonego dopasowaną koszulką…

Oszaleje, jeśli nie zajmie czymś myśli. I rąk. W pierwszej kolejności powinien uspokoić rozbestwione serce, ale szybki oddech drapiący w gardle także domagał się atencji. To nie było zdrowe, by tak gwałtownie reagował na ciało drugiego mężczyzny. Niepokojąca była już sama myśl, że podświadomie zaczął prowokować sytuacje, w których nie chciał się znaleźć. Z łatwością mógł to stwierdzić patrząc na Cola, słysząc niską, mruczącą zmianę w jego miękkim, wesołym barytonie. Wiele razy dosłownie wycofywał się na bezpieczną pozycję, kiedy spojrzenia łączyły się niebezpiecznie, nosy prawie stykały, a usta wychwytywały wzajemny oddech. Zawsze w takich chwilach przypominał sobie o swoich potwornych kłach mogących zrobić mu krzywdę i czar pryskał, w mało elegancki sposób ratując go z opresji. Przyjdzie jednak czas, w którym nawet ta taktyka zawiedzie. Colonell straci cierpliwość i albo wykona decydujący ruch, albo… Nie, Col nigdy go nie opuści. Obiecał. Obaj sobie to obiecali.

Musi wziąć się w garść, ogarnąć na tyle, by odezwać się w ciszy raniącej jego uszy nie gorzej, niż czyniły to nerwowe palce. Opowiedział więc Colowi o przygodzie, jaka spotkała go przy studni. Kto jak kto, lecz on powinien wiedzieć, co przytrafiło się młodej służącej, że absolutnie zawstydzona w te pędy wróciła do swoich obowiązków. Streścił przebieg wydarzeń nie szczędząc słuchaczowi szczegółów, a gdy skończył, z niepewnym grymasem odwzorowującym jego twarz sprzed kilku godzin, Col gapił się na niego z niedowierzaniem.

Colonell zaczerpnął tchu, by stłumić śmiech. Nie wiedział od czego zacząć objaśnianie zawiłości ludzkiego - a zwłaszcza kobiecego - ciała, wobec czego przeciągnął ciszę i szczerząc się szeroko, podszedł do strapionego elfa. Zajrzał mu w oczy, nie kryjąc rozbawienia jego urzekającą niewinnością czy też, zwał jak zwał, niewiedzą.

- Esti, to ty nie wiesz że kobiety raz w miesiącu krwawią z dróg rodnych?

Słysząc to, Est głośno przełknął ślinę, a jego uszy opadły nisko w wyrazie skrajnego osłupienia, przez co okrągłe oczy stały się większe niż normalnie. Sprawiały niesamowite wrażenie, od którego urzeczony człowiek nie potrafił oderwać wzroku.

- Że skąd krwawią?! Dlaczego?!

- Nie wiem dlaczego, ale przez siedmiodzień każdego miesiąca krwawią, dostając niewyobrażalnego pierdolca. I wtedy lepiej się do nich nie zbliżać - ostrzegł Col. - Dzięki temu mogą rodzić dzieci.

Est jakby pobladł, co nie umknęło bystremu obserwatorowi zdolnemu rozpoznać wszystkie jego stany emocjonalne.

- Czyli ona… Jak rany, ona właśnie…

Col zaśmiał się głębokim, zaraźliwym śmiechem niby echo rezonującym w piersi zrozpaczonego chłopaka.

- Ech, dzieciaku, z tym nosem to jeszcze niejedna przygoda cię spotka! Naprawdę masz aż tak wrażliwy węch? Puść wreszcie te uszy.

- Czuję wiele zapachów, o jakich nie masz pojęcia - burknął dobitnie Est, popatrując na Cola spod zmarszczonych urazą brwi.

- W porządku, lepiej dla mnie, by tak zostało. - Mężczyzna przestał się uśmiechać, zauważając jego wahanie. Wahanie na granicy prośby i obietnicy, aż ciarki przeszły mu po plecach. - Ciekawi mnie tylko, jak bardzo wrażliwa jest reszta twoich zmysłów.

Poddając się hipnotyzującemu spojrzeniu, sięgnął do boków elfa i złapał za skraj swetra. Nieznacznie uniósł materiał, a gdy spostrzegł, że Esti nie oponuje, pociągnął, chcąc pozbyć się uciążliwego odzienia. Zaciskając szczęki z fascynacją oglądał wyłaniającą się spod czerni oszałamiającą biel gładkiej skóry, a serce prawie wyrwało mu z piersi, poruszone magią sytuacji nie mniej niż inne części ciała. O Wszechmocni, to jeden z tych snów… na jawie!

Sweter został mu w rękach i ostatkiem woli musiał się powstrzymywać, by nie przysunąć go sobie pod nos. Nie pod tym sugestywnym wejrzeniem zmysłowych oczu dzikich jak duch zamieszkujący to zachwycające stworzenie.

Rzucając sweter na fotel za sobą, przysunął się do poprawiającego bezrękawnik chłopaka, ale ten wymknął mu się zwinnie, pozostawiając go z przejmującym poczuciem zawodu i zakłopotania. Col doskonale znał ten wzrok. Esti nie po raz pierwszy wysyłał mu jednoznaczne sygnały i jakby tego było mało, pozwolił zdjąć z siebie część ubrania. Dobrowolnie odsłonił kawałek siebie… Powinien kontynuować? Dzieciak pragnął, by doświadczony mężczyzna go zdobył i posiadł? Czy w ostatniej chwili zrezygnował, wystraszony przytłaczającą siłą uczuć? Jak na złość, w przypadku niestabilnego elfa obie te możliwości były prawdopodobne. I jak się nieszczęśliwie okazało, bliższa prawdy była opcja numer dwa.

Est podszedł do biurka, poprawiając koszulkę przy szyi. Col dojrzał w tym geście próbę uniknięcia tarmoszenia ucha.

- Jeśli chcesz wiedzieć – odezwał się Est - to wszystkie zmysły mam jednakowo wrażliwe. Swoją drogą widziałem Elurielle w ogrodach świątynnych, na długo przed nastaniem poranka. I nie była sama. Wyglądali, jakby nie życzyli sobie innego towarzystwa poza wzajemnym.

Czując się wyjątkowo niezręcznie, wręcz głupio, Colonell potarł kark tuż pod linią włosów. Znów wyobrażał sobie zbyt wiele i znów przysięgał w duchu, że jego serce tego nie wytrzyma. I nie tylko serce. Musiał być cierpliwy by wyczuć moment, który wykorzysta od początku do końca. I nie będzie zmiłuj. Jeszcze trochę… Do cholery, to trochę ciągnie się już kolejny miesiąc!

- Tak, w nocy przyjechał Lydrian wraz z ludźmi zakontraktowanymi na południu - potwierdził Col, zawracając i rzucając się ciężarem całego niezaspokojonego ciała na siedzisko fotela. – Zapewne chciał ujrzeć swoją połowicę.

- Elurielle i Lydrian…? - Est przypomniał sobie mężczyznę o szerokich barach i krótkich włosach. - Nigdy bym nie przypuszczał, że oni… Czemu nie powiedziałeś mi tego wcześniej?

- A po co? Żebyś się zaczął interesować? - Col nie krył rozdrażnienia, ale zaraz spuścił z tonu, spostrzegając własną hipokryzję. Był zazdrosny. O kobiety. Głupiec. - Ich związek jest dość… burzliwy. Pamiętasz jak mówiłem, że nie nadaję się do związku? Że ciągle w drodze z punktu do punktu, że nie zrezygnuję z wojaczki i tak dalej?

- Tak, pamiętam - przytaknął Est siadając w wolnym fotelu i moszcząc się w nim wygodnie. - Nie jesteś typem, który usiedzi w miejscu dłużej niż to konieczne. Kiedyś zastanawiałem się czy śpiąc jesteś równie niespokojny, lecz w tym przypadku pozostajesz rozczarowująco zwyczajny.

- Rozczarowująco, ech? Więc sam widzisz, oni właśnie tak funkcjonują. Na odległość. Prawie zawsze w rozjazdach. Po co się wiązać w takiej sytuacji?

- A mimo to są razem - stwierdził Est obracając się, by spojrzeć w przyozdobioną zawijasami twarz. - Chyba im to nie przeszkadza.

- Jeśli nie przeszkadza jej, że Lydrian używa życia, to tak. - Col wzruszył ramionami, a miękki refleks ognia zafalował na krzywiznach jego mięśni. - A ty byś tak chciał?

- Jak rany, nie… - Speszony Est odwrócił się do płomieni buchających zza krat. Nie potrafił odnaleźć się w sytuacjach, gdy Col znikał na cały dzień, nie mówiąc już o czasie, kiedy mieliby się nie zobaczyć przez długie miesiące. Zaraz, niby kiedy zaczął myśleć o tym frywolnym człowieku w kategoriach partnera? - Ale to, czego ja chcę, nie musi iść w parze z tym, czego chcą inni.

- I najczęściej niestety tak właśnie jest, Esti. Na tym polega paradoks ludzkiego życia: gdybym chciał tak, jak chcą inni, inni zaczęliby chcieć tak, jak ja chciałem do niedawna.

- A ja chciałbym zrozumieć to, co widzę, to, co mówią i robią ludzie. - Est zamyślił się, wzroku nie odrywając od kominka. - Ale jak tylko zamykam oczy, to niczego już nie dostrzegam.

- Wiesz, Esti – rzekł z nagłą powagą Col - ja też nic nie widzę, kiedy mam zamknięte oczy.

- Jak rany, ty naprawdę masz coś nie tak z głową!

Lekkoduch roześmiał się w głos.

- Możesz mieć rację, dzieciaku! Jestem zakochanym człowiekiem, a tacy nierzadko mają coś z głową, będąc z góry przegranymi. Bo podobno właśnie ten, który zakochuje się jako pierwszy, przegrywa - wyjaśnił, widząc jak uraza Estiego przeistacza się w zwątpienie co do jego poczytalności.

- Nie rozumiem. Co miałby przegrać? Czy to kolejne bezsensowne ludzkie porzekadło?

- Twoja niechęć do wszystkiego, co ludzkie, staje się zaraźliwa, Esti. - Col oparł głowę o przykryty bluzą zagłówek, zerkając na chłopaka z ukosa. - Zaczynam sądzić, że mój gatunek wymyśla za dużo głupot, zamiast zająć się poważnymi rzeczami.

- Ty jesteś bardzo ludzki, a mimo to cię… nie darzę niechęcią. - Est w porę ugryzł się w język, tuszując swoje potknięcie dalszymi słowami. - Wręcz zgadzam się z twoją opinią. Zbyt wiele głupot, zbyt mało powagi.

- Chciałeś powiedzieć co innego.

- E-e.

- Kłamstwo masz wypisane na czole.

- I dlatego nie chciałem przycinać włosów!

Est podniósł się z fotela równocześnie z Colem, stając oko w oko ze swoim nemezis, którego starał się za wszelką cenę uniknąć. Wstrząsnęło nim, gdy ciepłe dłonie otuliły jego nagie ramiona.

- Jak rany, są za krótkie – mamrotał nieskładnie - sam zobacz, ledwie sięgają brwi…

- Włosy nie zęby, odrosną.

Śniade dłonie przesunęły się, zadzierając obszycia bezrękawnika. Gęsia skórka pokrywająca nieskazitelną biel była pieszczotą dla zwinnych palców wprawnego łowcy.

- Poza tym wyglądasz przeuroczo z tą czarną grzywą układającą się w ten potargany sposób.

- Col …

Est odchodził od zmysłów, pomału ulegając swoim najgorszym, prymitywnym instynktom. Lecz jak stawiać czynny opór, kiedy dotyk tego wyjątkowego człowieka jest tak przyjemny, tak rozkoszny, że chciał prosić o więcej…

Zamknął oczy i poczuł na czole muśnięcie gorących warg. I tyle. Colonell nic więcej nie uczynił, a on nie śmiał wykonać najmniejszego ruchu w obawie, że wspólny magiczny moment pęknie niczym bańka, pozostając wyłącznie mieniącym się w blasku ognia wspomnieniem. Im dłużej uciekał, tym bardziej tęsknił. Im bardziej go od siebie odsuwał, tym mocniej go pragnął!

Col oparł brodę o jego głowę i obejmując, przyciągnął do siebie. Głaskał go, wplatając palce w smoliście czarne, miękkie pasemka, które własnoręcznie przycinał.

- Jak wrażenia po wizycie Jana Kuśnierza? – zagaił tonem pogawędki. - Miałem o to spytać ostatnim razem, ale jakoś brakło czasu.

- Teraz zdajesz się mieć go aż nazbyt wiele.

- Tak, mam dzień wolnego, bo ileż można pracować? – Col również zmrużył powieki, napawając się bliskością oblubieńca. - Tobie też by się to przydało. A więc? Jan Kuśnierz?

Uśmiechnął się pod nosem słysząc ostentacyjnie głębokie westchnięcie zakończone zwierzęcym, gardłowym pomrukiem niezadowolenia. To będzie kształcące. Mimo barwnej fantazji nie potrafił sobie wyobrazić, jak ten wycofany dzieciak poddaje się przymiarce.

- To było najgorsze, co mnie w życiu spotkało - poskarżył się Est. - Przymiarka to ogromny dyskomfort. Przez ponad dwie godziny byłem bezosobowym manekinem niechętnie pozwalającym się obmacywać pod pretekstem zdjęcia miary na potrzeby przygotowania indywidualnego projektu pancerza. Gdyby nie obecność mistrza, chyba bym nie podołał!

- Teraz tak mówisz, ale jak ujrzysz jego dzieło, to zmienisz zdanie. Warto się przemęczyć dla cudów, jakie przyjdzie ci nosić.

- Prawdę powiedziawszy, nie mam ochoty nic nosić…

- Tak, też bym wolał, żebyś nic nie nosił.

- Jak rany, czy ty wszystko musisz obracać w dwuznaczny żart? - Oburzony nieprzyzwoitym zachowaniem przyjaciela Est bez przekonania próbował wyswobodzić się z jego szczelnych objęć. - Mistrz. Chodziło mi o mistrza, bo przecież on nie ma zbroi.

- Życie nie traktuje mnie poważnie, to i ja nie traktuję poważnie życia - wyjaśnienie było proste i logiczne jak sam mężczyzna. Colonell doprawdy był nieskomplikowany, a w oczach przestającego się szamotać Esta właśnie ta cecha czyniła z niego najbardziej zagadkowe stworzenie na świecie. - Zrzęda nie potrzebuje zbroi, bo nie jest aktywnym najemnikiem. Piastuje stanowisko administracyjne, a Stary Niedźwiedź nie wysyła go na zlecenia.

- A widziałeś go kiedykolwiek w akcji? – Skaleonie oczy rozbłysły nieskrywanym podnieceniem. - Widziałeś z jaką zwinnością i gracją się porusza? Nie da się odeprzeć jego ataków, są szybkie jak wiatr! Jak na człowieka u kresu życia radzi sobie wyśmienicie. Jakby miał połowę z tego, na co wskazuje jego wygląd.

- Tak się składa, że dane mi było stoczyć kilka potyczek u jego boku i włączał się do walki dopiero w ostateczności - potaknął Col, czując ukłucie żalu w piersi. - A kiedy już to robił, to pozamiatane. Niszczycielski huragan.

- Ile dałbym, aby posiadać choć część jego talentu…

- Prawdopodobnie przeżyjesz nas kilkakrotnie, więc zapewniam cię, uczeń ma szansę przerosnąć mistrza. - Wypuścił wreszcie chłopaka, mierzwiąc mu włosy. - Masz piętnaście lat, a dajesz z siebie więcej niż niejeden rep. Podziwiam cię za to, Estalavanesie.

Słysząc pełne brzmienie własnego imienia Est uniósł głowę, by zajrzeć w wytatuowaną twarz o nieokreślonym wyrazie, smutną i dumną zarazem. Co miał zrobić? Czego oczekiwał od niego Colonell? Czego oczekiwał sam od siebie, nierozgarniętego i otumanionego docierającymi zewsząd bodźcami?

Za oknami zalegały cienie i wyłącznym źródłem światła oraz ciepła w pomieszczeniu był ogień pochłaniający drwa w szerokim kominku. Oraz ludzkie ciało o intensywnym zapachu zmieniającym się w zależności od uczuć mężczyzny. Głębia jego głosu poruszała czułe struny w duszy sentymentalnego elfa, który doznawał, myślał i zapamiętywał wszystko, co związane było z niesamowitym zwiadowcą.

- Nie mogę się doczekać, aż ujrzę cię w finalnym efekcie rzemiosła Jana Kuśnierza – usłyszał szept tuż przy uchu. - Równie bardzo interesuje mnie, czy będzie sygnowany emblematem Niedźwiedzi, czy zostanie to potraktowane jako indywidualne zamówienie.

- A jakie ma to znaczenie?

- Ogromne! - Col nie powiedział nic więcej, przerywając kontakt wzrokowy i wycofując się w stronę fotela, na którego oparciu suszyła się bluza.

Est w lot pojął, że przyjaciel zamierza wyjść, dlatego poprosił go, by dzisiejszej nocy, skoro oczywiście ma wolne, został z nim już do rana. Ten tylko uśmiechnął się w odpowiedzi i przeciskając głowę przez otwór w bluzie zamarł z kapturem na oczach, o czymś sobie przypominając.

- Dziś w nocy pijemy z Lydrianem i kilkoma chłopakami z południa. - Z zadowoleniem wsunął ręce w suche i ciepłe rękawy. – Przyłącz się, jeśli nie masz nic przeciwko.

- Ale ja… Nigdy nie piłem alkoholu. – Utartym zwyczajem Est od razu szukał wymówki pozwalającej na pozostanie w sypialni. Tak naprawdę pragnął towarzyszyć Colowi oraz zobaczyć, jak bardzo pobyt na południu zmienił człowieka, o którym posiadał raczej mgliste wspomnienia z deszczowych wiosennych dni. - Nie będę dobrym towarzystwem, przepraszam.

- Esti, dla mnie zawsze jesteś najlepszym towarzystwem. Nie musisz chlać na umór, wystarczy że będziesz. A i Lydrian pewnie zdziwi się widząc co wyrosło z tego chucherka, które eskortował do Twierdzy.

Głos rozsądku Esta szeptał gdzieś z tyłu głowy, że jeszcze będzie żałował swojej decyzji, lecz koniec końców przyjął zaproszenie, uśmiechając się nieśmiało. To będzie coś nowego. Miła odskocznia od rutyny powoli odbierającej mu chęci do pracy i życia. Bo co może się wydarzyć w towarzystwie człowieka, któremu bezgranicznie ufał?

Na wycieczki mi się zbiera ಠ_ಠ

Nie, nie na takie podróże, o jakich myślicie. Nie lubię podróżować, jestem chyba jedyną osobą, która nie chwali się tym w CV (swojego czasu do działu nauczania na ASP zatrudniono mnie dlatego, że w hobby miałam wpisane między innymi "fantastyka i sci-fi" 😆). Jestem piwniczakiem i w poważaniu mam złą opinię, jaką "cieszą" się tego typu osoby. Dla mnie najlepsze wakacje to siedzenie na dupie w domu, gdzie mam wszystko czego potrzebuję i co lubię. Jak rany, nie o tym miałam...!

    Ostatnio mam gigantyczny flow z pisaniem. To już nie jest równoległe przebywanie w dwóch światach - ja zwyczajnie wsiąkam w ten drugi! Jest zajebiście! Ale problem zaczyna się w momencie spotkań służbowych. W piątek przeszłam samą siebie. Dwie godziny konferencja na Teams, temat bezpośrednio mnie dotyczący, a ja choćby przez pięć minut nie potrafiłam się skupić na poruszanych zagadnieniach. Zapytana o opinię, wyciągałam istotę sprawy z kontekstu, odpowiadałam na czuja i za cholerę nie umiałam na bieżąco zredagować tekstu. Co za wstyd... 😖 W międzyczasie mój durny umysł urządzał sobie regularne wycieczki do Estarionu. Ale żeby tylko to jedno spotkanie... Ten problem pojawił się wcześniej, a ja wzięłam go za zmęczenie i dezorientację. Wielokrotnie wyszłam na idiotkę, co akurat nie jest niczym nowym. Strach mnie ogarnia na myśl, że dostanę napadu wycieczkowego podczas wideorozmowy z Amsterdamem... Jak nic wylecę! 😱

    Ale nie ma tego złego, dawno tyle nie pisałam, co przez ostatnie kilka dni. Była ekstaza, nie tylko moja! 4.18 prawie na ukończeniu, a to "prawie" wyłącznie dlatego, że w *uj innych wątków rozszerzałam, z innymi bohaterami ruszałam po przygody, jeszcze innych ukradkiem obserwowałam... Jak rany, ale chciałabym już używać imion! Niestety nie mogę, bo spojleeery....

    Lubię spojlery 😏

🎵 Wotan - Runecraft, STFUR, Antti Martikainen 🎶

~~ Biały Elf - rozdział 29 ~~

Elegia o Nieśmiertelnym

Księga Pierwsza

BIAŁY ELF

>> Rozdział 29 <<

"Śmierć śmierci równa, gdy przez brata bratu zadana" - Doktryna Wetu z Prawa Niedźwiedzi

   Surprise, motherfucker! Aktualnie Est jest zbyt grzeczniutki, a może raczej tchórzliwy, by z czymś takim wypalić. Niestety. Choć przyznam się, że czasem w ten sposób wyobrażam sobie jego "powrót do żywych". Obowiązkowo z maniakalnym wyszczerzem przerośniętych kłów oraz dwoma fakaskami wycelowanymi w Velrena. Przyznam się Wam, że czasem, gdy mnie Est wkurza, lubię go sobie wyobrażać właśnie jako maniakalnego psychopatę (E-e, rola już obsadzona!).

    Mimo przesądzonego wyniku procesu Velren walczy do samego końca. Lubię tego gościa. Pomimo wszystkiego, czego się dopuścił, naprawdę go lubię. I cieszę się, że tak potoczyły się jego losy. Ale kto w ostateczności wygrał...?

    No proszę, rycerz-dowódca miasta garnizonowego Adeila gra nieczysto! Ale Mag też jest niezgorszy. Starcie tytanów uważam za rozpoczęte!

- Estariońska Kronikarka [kalendarium wskazuje 8d'5m'24r2t]

Przy okazji gratuluję Czytelniczce i Nethowi spostrzeżenia odnośnie Maga i Tyrda. Brawo Wy! Uwielbiam spostrzegawczych ludzi, ich wnikliwość bardzo mi imponuje! :) Możecie być pewni, że niejednym Was jeszcze zaskoczę...

Biały elf - rozdział 29

 

Oswyn od Sarvatesa zniknął za drzwiami, zatrzaskując je za sobą. Po sali poniosły się szmery i szeptanina, gdy skołowani najemni pilnujący porządku zaczęli wymieniać się podejrzeniami.

Travis był na skraju załamania nerwowego i tylko przejmujące poczucie ulgi utrzymywało go na nogach.

Oszołomiony Colonell wpatrywał się w Maga z myślą, że utrata ucznia silnie odcisnęła się na jego zdrowiu psychicznym. Starzec od momentu ich powrotu zachowywał się wyjątkowo dziwnie - nieobecny duchem wyrzucił wówczas z siebie kilka bolesnych słów i zamilkł, zdawkowymi gestami ucinając wszelkie pytania oraz błagania. „Estalavanes nie żyje”. A on, Colonell Niedźwiedziogrzywy, ten, który obiecał, że zawsze będzie przy nim, przebywał wtedy daleko poza Twierdzą.

Marszczący brwi Velren nie spuszczał wzroku z drzwi, za którymi zniknął kapłan. Za sprawą enigmatycznego hasła doradcy utracił cały rezon, jaki zdołał zyskać podczas procesu i choć z początku ciekaw był dalszego biegu wypadków, tak teraz coraz bardziej nieufnie podchodził do pomysłów chytrego lisa. Czy ci szaleńcy zamierzali wnieść tu ciało? Czy ten zasuszony człowiek był aż tak zrozpaczony po stracie ucznia, że popadł w obłęd?

Elf z typową mu przenikliwością obserwował łysego mnicha, który wolnym krokiem wymijał go w drodze do wyjścia z sali. Doradca nie oglądał się na boki. Sprawiał wrażenie strapionego i nie krył się z tym specjalnie, licząc, że nikt nie dojrzy emocji na jego pociętym wiekiem obliczu.

Mag przystanął wreszcie i obróciwszy się przodem do milknącego zgromadzenia, zmierzył Velrena oraz Travisa od stóp po głowy. Obecny proces był zaledwie preludium do sztuki mającej rozpocząć się lada chwila. Niestety, zmuszony będzie zdradzić przed światem najbardziej niebywałą zdolność Estalavanesa, lecz, jak sam uważał, każda cena była tego warta, gdy w grę wchodziło ocalenie jak największej ilości żywotów.

Niech zatem zacznie się prawdziwe przedstawienie.

Zawiasy skrzypnęły, otwierając pojedyncze skrzydło na pełną szerokość. Przygarbiony, zmęczony życiem Mag odstąpił w prawo, odsłaniając niebywałą scenę, na widok której wszyscy wstrzymali oddechy: kapłan w białych szatach prowadził elfa o nieskazitelnie białej skórze.

Cisza wywołana pojawieniem się Estalavanesa była wręcz boleśnie ogłuszająca, aż górujący ponad wszystkimi Niedźwiedź skrzywił się paskudnie, czując jak szumiąca w uszach krew odbija się migreną w pulsujących skroniach. Nikt choćby szeptem się nie odezwał, gdy Mag, zachodzący ucznia z lewej, niby strażnik przejął go od kapłana i powiódł na sam środek, stając wraz z nim pomiędzy Velrenem, Travisem i Colonellem.

Z całej trójki tylko sztukmistrz nie wydawał się wstrząśnięty widokiem powstałego z umarłych chłopaka. Na jego szczupłej twarzy malowało się wręcz nieprzyzwoite odprężenie, gdy przymykał powieki i drżącymi palcami odchylał kołnierz przepoconej koszuli.

Colonell osłupiał. Był pewien, że już nigdy nie zobaczy go żywego, nie zajrzy w te piękne, niewinne oczy, teraz zwracające ciepłą głębię ku jego własnym, wytrzeszczonym i zaczerwienionym. Nie wstydząc się uczuć ani łez radości, bez ostrzeżenia zerwał się ku Estiemu, zamykając go w niedźwiedzim uścisku. Łzy nieprzerwanie płynęły po śniadych policzkach, gdy szeptem błagał ukochanego, by więcej mu tego nie robił. Zniesie dla niego wszystko, nie straszna mu żadna tortura, ale tej gehenny nie chciał powtarzać. Nigdy więcej nie chciał doświadczać tak przytłaczającej pustki i samotności.

Zmieszany wylewnym powitaniem Est musiał siłą wyswobodzić się z objęć wzruszonego przyjaciela, którego dopiero odciągnął jeden z najemników, omal przy tym nie obrywając. Wygładził materiał czarnego bezrękawnika i posyłając Colowi przepraszające spojrzenie, skierował wzrok wprost na wpatrzonego weń mordercę. Imperialny elf nie wyglądał na skruszonego i gdyby Est miał nazwać emocję malującą się na jego twarzy, byłoby to skrajne rozczarowanie. Oraz skrywany głęboko w pomarańczowych oczach lęk na myśl o nieuchronnej przyszłości.

Velren oniemiał na widok ducha, jakim bez cienia wątpliwości powinien być Est. Jak to możliwe, że stał tuż przed nim?! Przecież jest martwy! Martwy! Nikt normalny nie przeżyłby ran, o jakich wspomniał sam czciciel Sarvatesa! Były śmiertelne, zadbał o to!

Bezbrzeżne zdumienie imperialnego elfa przerodziło się w jawne przerażenie, gdy zrozumiał, co znaczy obecność białego elfa w tym miejscu. Ukartowali to wszystko. Cały ten proces jest skrzętnie przygotowanym teatrzykiem mającym na celu udowodnienie jego winy, jego wszystkich przewin. Przegrał. Jak do tego doszło? Nikt nie mógłby przeżyć wykrwawienia się na śmierć! Tylko potwór… Potwór!

Doradca Złowieszczego Niedźwiedzia surowym spojrzeniem powiódł po zgromadzonych w sali ludziach. Zaglądał im po kolei w oczy, na dłużej zatrzymując się na stojącym przywódcy. Tyrd mocniej ścisnął owiniętą skórą rękojeść miecza dwuręcznego i wykrzywił wargi w gniewnym wyrazie, oczekując wyjaśnień podstępnego starca. Niewzruszony tym pokazem jawnej wściekłości Mag zignorował także spiętego Velrena, cichym tonem odzywając się do przywołanego z Pozaświata podopiecznego.

- Estalavanesie, czy będziesz tak dobry i przedstawisz nam tożsamość sprawcy?

Est drgnął i potaknął, wzrok utkwiwszy w wyrażającym ogrom przeróżnych uczuć obliczu oprawcy. Biorąc głęboki wdech, zebrał myśli, które rozbiegły się w poszukiwaniu zaginionej odwagi.

- To był Velren - wyznał bez zająknięcia. - Wykorzystał moment, w którym mój przyjaciel, Colonell, opuścił Twierdzę. Zakradł się wtedy do pracowni i dopełnił ponurej obietnicy. Ogłuszył mnie i pociął nadgarstki, twierdząc, że każdy uwierzy w moje samobójstwo.

Oskarżenie wybrzmiało echem pod drewnianymi dźwigarami podtrzymującymi strop. Pośród gęstniejącej atmosfery dało się słyszeć szuranie, zgrzyt ocierających o siebie płyt metalu i stłumione szepty. Velren stracił całą przewagę płynącą z naprędce zaplanowanej intrygi, a sztukmistrz, na którego tak uparcie starał się zrzucić winę, stał teraz na uboczu i trzymając się za ocaloną głowę, w duchu dziękował Wszechmocnym, że to już koniec. Colonell podpierał ścianę nie mniej rozbity niż Tyrd, którego całe zajście wytrąciło z równowagi.

Przywódca ponownie opadł na wyściełane siedzisko i próbując objąć rozumem tę ciągnącą się farsę, patrzył to na białego elfa, to na rozglądającego się Maga, którego niski, chrapliwy głos znów poniósł się po sali.

- Rozumiem, że sprawa jest przesądzona – rzekł doradca. - Chciałbym jednak podkreślić, iż obecne wydarzenie nie jest sądem i nie może nim być, jako że Prawo Niedźwiedzi stanowi jasno: „śmierć śmierci równa, gdy przez brata bratu zadana”. Zatem, zgodnie z Doktryną Wetu, za swój czyn morderca powinien odpowiedzieć swym życiem. Egzekucja winna odbyć się tu i teraz, od miecza jedynego prawowitego zwierzchnika.

- Dlaczego więc nie powiesz na głos, jakim cudem ten potwór przeżył? - niemal szept dobiegł od strony cynicznego Velrena. Skoro nic już go nie uratuje, to mógł chociaż pogrążyć adwersarza, który ukartował przeciwko niemu spisek. – Chronisz go tylko dlatego, że jest twoim uczniem? Jesteś wybiórczy i stronniczy, w tym tkwi szkopuł, Magu. Z dziwadła usiłujesz uczynić człowieka, stawiając go na równi z ludźmi i ucząc wszystkiego, co potrzebne, by czuł się jednym z was!

Est zamarł. Złość rozpalająca mu trzewia sięgnęła serca. Nie dość, że imperialny targnął się na jego życie, to jeszcze bezczelnie uderzał poniżej pasa w jedynego człowieka, który na to nie zasłużył! Zacisnął pięści, aż skrzypnęła czarna skórka rękawiczki. Już otwierał usta, odsłaniając przerośnięte kły, kiedy nagle zapanował chaos. Najemnicy zaczęli wymieniać się spostrzeżeniami, a jeden głos wybił się ponad resztę, zwierzęcy i groźny, należący do wytatuowanego człowieka, który postąpił krok do przodu.

- Nie odwracaj kota ogonem, ty jebany…

Przeciągły zgrzyt zmusił zgromadzonych do zasłonięcia uszu.

Potworny odgłos trwający nieskończenie długie sekundy wkrótce umilkł i spojrzenia wszystkich zwróciły się na zasiadającego w fotelu przywódcę mającego już dość gładkich oficjalnych słówek oraz matactw godnych dworów szlacheckich. Tyrd Niedźwiedziogrzywy był człowiekiem czynu, a jego spragniony krwi miecz domagał się ciszy, brutalnie rysując kamień posadzki.

- Magu, zechciej skomentować słowa oskarżonego - zachęcił doradcę, uśmiechając się drapieżnie pod brunatną brodą. - Wyjątkowo jestem ciekaw, co też masz do powiedzenia.

Mag lekko zmrużył powieki, wyczuwając w prowokującym tonie przywódcy złośliwą uciechę. Niespiesznie obrócił się w stronę Velrena, który wbijał w niego błyszczące pomarańczem ślepia, i zmniejszył dzielący ich dystans, poszukując w umyśle słów, które najlepiej oddałyby istotę ucznia bez konieczności odkrywania całej prawdy.

- Estalavanes przeżył twoją napaść dzięki wyjątkowym zdolnościom regeneracyjnym, co nie jest tajemnicą, Velrenie. - Jeszcze przed chwilą przepełniała go irytacja i odraza w stosunku do imperialnego elfa. Teraz, patrząc w jego przepełnione desperacją oczy, odczuwał wyłącznie smutek. Dojrzał bowiem potwora, o którym była mowa. I było mu go żal. - Natomiast cechą wyjątkowo ograniczonego i słabego umysłu jest nazywanie nieznanego stworzenia potworem. Potworem może stać się każdy z nas, o czym wcale nie świadczy fizjonomia. Potworem można nazwać osobę czerpiącą satysfakcję z krzywdzenia innych i obojętną na ich nieszczęście. A już z pewnością potworem można nazwać osobę, która z czystej zazdrości i zawiści pozbawia życia tego, którego jedyną przewiną jest fakt, że się urodził. Zatem bądź tak łaskaw i powściągnij swój język przed wydawaniem dalszych osądów. - Mag przeciągnął potępiające spojrzenie i obrócił się do podopiecznego. - Pomimo irracjonalności twych zarzutów z jednym się zgodzę, Velrenie. Usiłuję z Estalavanesa uczynić człowieka. A wszystko wyłącznie dlatego, że ma on w sobie więcej człowieczeństwa niż większość ludzi zamieszkujących Estarion. Wszystko, co robi, robi dla innych, nie potrafiąc być obojętnym na wyrządzaną krzywdę.

- Głupie gadanie zauroczonego starca zapatrzonego w ucznia jak w posążek! - Velren szedł w zaparte, sycząc prosto w plecy doradcy. - On wszystkich was zwodzi, a wy tańczycie, jak wam zagra!

- Zatem przekonajmy się, jak wspaniale potrafi nam zagrać. Estalavanesie?

Wsłuchany w wymianę zdań Est wzdrygnął się, gdy do jego uszu dotarł charakterystyczny ton, jakim mistrz zwykł wymawiać jego imię w momencie, gdy powinien podjąć się dyskusji. Cała dotychczasowa wściekłość wyparowała, ugaszona strumieniem zimnego strachu, jaki nieodzownie towarzyszył publicznemu wystąpieniu. Zerknął na Cola wspierającego go swą obecnością, dodającego otuchy oraz wiary we własne możliwości. Znowu byli razem. Zawsze będą i Est z całego serca żałował, że jego przyjaciel musiał przełknąć gorycz towarzyszącą wieści o jego śmierci. Lecz dzięki temu zyskał pewność, że gdyby rzeczywiście stracił życie, byłby na tym świecie ktoś, kto szczerze by go opłakiwał.

Est opanował się na tyle, by skierować wzrok ku podwyższeniu. Ciemnozielone oczy łypiące spod nasrożonych brwi pałały niewysłowioną nienawiścią i chłopak poczuł się tak, jak gdyby człowiek-niedźwiedź miał zaraz wstać i odgryźć mu głowę jako sprawcy całego zamieszania. Zrobiło mu się słabo ze strachu. Wyczekujące rozstrzygnięcia twarze najemników zaczynały się rozmywać, cała sala wirowała i bał się, że widowiskowo straci przytomność, gdy dotyk na łokciu nieco go otrzeźwił.

Mistrz mocno złapał go za ramię, utrzymując w pionie.

- Jako że obecna sytuacja nie nosi znamion precedensu – przypomniał Mag - to wedle normy prawnej Twierdzy ostateczną decyzję odnośnie losu oskarżonego podejmie poszkodowany. - Puścił łokieć ucznia i wyszedł na sam środek pomieszczenia. Podniósł głos, grzmiąc pośród ścian sali i wymuszając posłuch wśród ludzi oraz dwóch elfów. – Estalavanesie, wystarczy jedno twoje słowo, by wycofać agenturę Velrena, skazać go na wygnanie w głąb Estarionu i posłać za nim najlepszych łowczych spośród Niedźwiedzi. Być może skłonisz się jednak ku przyspieszeniu awansu i odesłaniu pod odległe granice Sal Aldahadu, gdzie jego wyjątkowe zdolności przysłużą się Niedźwiedziom, a przewiny odejdą w niepamięć. Jakaż będzie decyzja niedoszłej ofiary morderstwa?

Wszyscy jak na komendę zwrócili się w stronę dwójki elfów. Z gardła niezadowolonego przywódcy wyrwało się głuche warknięcie, gdy rozparł się na masywnym fotelu. Opuszkami palców podpierał czoło, jakby długo wypatrywana migrena zjawiła się prędzej, niż oczekiwał.

Est i Velren popatrzyli na siebie niemal równocześnie, a w ich oczach malowało się kolejno zwątpienie i strach. Imperialny został upokorzony ponad wszelką miarę, natomiast biały elf, zakłopotany pomysłem mentora, prawie się zapowietrzył. Pragnął, aby to mistrz rozwiązał spór za niego, wybrał najodpowiedniejszą karę, przejął choć część ciężaru wynikającego ze stanowienia o życiu lub śmierci… Ale nie było tak łatwo.

Urękawiczniona dłoń skubała końcówkę ucha, które opadło w poczuciu kompletnej beznadziei. Jaką decyzję należałoby podjąć z myślą o osobie, która z zimną krwią rozcięła mu przeguby kawałkiem szkła? W obu przypadkach pozbędzie się go z Twierdzy, a jego znękany duch zazna wreszcie ukojenia. Zarazem w obu istniało także ryzyko ponownego spotkania.

Zaczepił mistrza wzrokiem, lecz ten w zamyśleniu gładził schludną brodę mającą już więcej siwych pasm, niż tych smoliście czarnych. Oczy miał przy tym przymknięte, jakby w przeświadczeniu, że rozdarty odpowiedzialnością uczeń w dobrotliwym obliczu opiekuna szukał będzie wskazówek dotyczących jedynej słusznej decyzji. Mag był mądrym człowiekiem, najmądrzejszym, jakiego Est znał, więc skoro kazał mu wybierać, to znaczyło, iż ufał jego osądowi. Nie ma dobrych i złych decyzji, wszystko zależy od punktu widzenia. Każdy postrzega ten sam problem inaczej niż reszta. A wybór z pozoru zdawał się prosty.

Velren zasługuje na banicję i powolną agonię. Colonell z dziką przyjemnością wziąłby udział w polowaniu, zapewne wielotygodniowym, toteż powinien wziąć pod uwagę, że w konsekwencji zostaną rozdzieleni. Ale czy to jedyny powód, by darować Velrenowi życie? Było wiele powodów, dla których nie przetnie linii jego życia, jak choćby wartości wpojone przez mistrza. Mistrza niesprawiedliwie nazwanego nieobiektywnym. Pierwszego spośród ludzi, który w potworze dojrzał osobę wartą troski oraz poświęcenia.

Zacisnąwszy pięści, Est wziął głęboki wdech, odzyskując panowanie nad ciałem i głosem, którego zamierzał w końcu użyć. Kiedyś nienawidził ludzi i wszystkiego co ludzkie, będące synonimem obojętności na życie innych. A mimo to pomagał im, kiedy tylko pojawiała się taka sposobność, uciszając w ten sposób sumienie zgorszone pożałowania godnymi animozjami. Dopiero mistrz wyprowadził go z błędu, uświadamiając, że empatia i chęć niesienia pomocy nie mają nic wspólnego z naruszonym przykrymi doświadczeniami sumieniem. To jest w nim i zawsze w nim było. Uśpione, milczące, zepchnięte na margines sztucznych, odbarwionych uczuć. Tak jak zauważył Colonell, Est nie nienawidzi ludzi, tylko siebie samego. Nienawidzi siebie, ponieważ w sobie dostrzega ich odbicie. Zrobili z niego potwora właśnie w ten sposób: przeglądając się w jego oczach, zasnuwając cieniem serce i pętając wolnego ducha.

Oczy barwy soczystej zieleni patrzyły prosto w ogniście pomarańczowe oczy drugiego potwora, żądnego krwi, z życzeniem śmierci zastygłym na ściągniętych rozgoryczeniem pięknych ustach. Velren oddawał twardniejące spojrzenie sączące nienawiść i pogardę wszystkiemu, co stanęło przeciw niemu. Nie był osobą, która na głos wyrazi swój żal i okaże skruchę. Nie był typem, który otwarcie przeprosi i pokornie usunie się w kąt. Est bez ogródek już teraz mógł stwierdzić, że ich kolejne spotkanie skończy się śmiercią jednego z nich. I będzie na to gotów.

- Estalavanesie? - naglący głos mentora przyciągnął uwagę ucznia. Nie na tyle jednak, by przestał on obserwować rudowłosego rywala. - Czy poinformujesz nas, co postanowiłeś?

Est przełknął ślinę i końcówką języka zwilżył wargi. Chciał szarpnąć za ucho, ale gest ten wydał mu się wyjątkowo niestosowny, wręcz niepasujący do stanowczej postawy, jaką przyjął. Kiedy podchodził do Velrena, za swoimi plecami usłyszał syk Cola. Zbagatelizował go. Kątem oka dojrzał, jak mężczyzna stojący za imperialny elfem kładzie na jego szczupłym ramieniu dłoń w uniwersalnym geście ostrzeżenia. Bark okryty wpadającym w złoto czerwonym aksamitem wyglądał na drobny i kruchy pod ręką nawykłą do walki mieczem. Pozory. Wszystko było grą pozorów, jak mistrz wielokrotnie wspominał.

Zatrzymał się naprzeciwko elfa o krótkich spiczastych uszach, zupełnie innych od jego własnych.

- Podjąłem już decyzję - oznajmił, jakby oprócz mordercy w sali nie było nikogo więcej. Nie obawiał się niczego, bo tak naprawdę strach nie miał nad nim władzy. Nie uczyni niczego, czego mógłby potem żałować lub czego konsekwencji mógłby się lękać.

Twarz przytrzymywanego przez strażnika elfa wykrzywiła się groźnie, gdy cofał się, odstręczony samą obecnością białoskórego potwora.

- Więc wyduś ją z siebie wreszcie i miejmy to za sobą! Głuchy jesteś? Mów!

- Wiedz, że nie jest niczym osobistym…

- Daruj sobie. Nie jesteś dla mnie godnym przeciwnikiem, do pięt mi nie dorastasz!

Odetchnąwszy, Est obrócił się do cierpliwie czekającego na werdykt mistrza. Pokryta wątrobowymi plamami bezwłosa głowa lśniła, gdy leciwy mężczyzna wspierał zarośnięty podbródek na szczupłej piersi okrytej luźną, wiązaną w pasie tuniką, jak gdyby się modlił. Ale mistrz nie wierzył we Wszechmocnych. Ach, medytował, sięgając znacznie dalej, niż pozwalały na to ograniczone zmysły!

Esta zmroziło, gdy w polu widzenia zamajaczył potężny dwuręczny miecz przywódcy. I koncentrując się na nim, cofnął wszystko, co przed chwilą sobie wmówił. Istnieje coś, czego obawiał się najbardziej na świecie, a był to gniew Złowieszczego Niedźwiedzia.

- Velren… - zaczął z wahaniem, oczu nie odrywając od szerokiej, ostrej jak brzytwa głowni. - Velren powinien zostać agentem w… w... Jak rany… Powinien zostać agentem.

Zdeprymowany złapał za uszy, zaciskając powieki i udając, że nie zrobił z siebie pośmiewiska. Chciał zapaść się pod ziemię, bo cały jego skrzętnie utrzymywany spokój spłynął zeń jak woda uciekająca z dziurawego wiadra. Wystarczyło mu zerknąć w stronę zwierza na tronie, by stracił kontakt z rzeczywistością. A może to rzeczywistość przerwała z nim kontakt, zbyt zajęta dostosowywaniem się do skrajnych emocji, by przejmować się jednym głupim dzieciakiem.

Zdezorientowani najemnicy patrzyli na siebie, jakby nie do końca ufali poczytalności białego elfa. Wciągnięci w bajzel ostrouchych nie mieli pojęcia na czym lub na kim się teraz skupić. Aczkolwiek, jak za bezgłośnym porozumieniem, wszyscy unikali spoglądania ku podwyższeniu.

Velren trwał w bezruchu, a grymas nienawiści wciąż marszczył jego szlachetne rysy. W zimnym, ściśniętym urazą sercu poczuł nagle pustkę, gdy dotarło do niego, że obiekt jego drwin oraz niewyszukanych żartów, cel prześladowań i ofiara zaborczego charakteru, darował mu winę. Ha! Ten białas jest skończonym idiotą, durniem i naiwniakiem! Lecz on sam wcale nie był lepszy, bo knując intrygę, sam uwikłał się w drugą. A mimo to wyszedł z tego obronną ręką. Ani chybi jutro opuści Twierdzę, sen o wolności wreszcie się spełni. I to dzięki kretynowi, który mógł uczynić z niego zwierzynę łowną!

Nie, Estalavanes nie jest kretynem… Ten cudak zachował się w sposób, jaki zobrazował Zrzęda. Dla niego liczyło się ocalone życie. Nawet, gdy było to życie pragnące odebrać jego własne.

Nieproszona wdzięczność zakradała się do zatwardziałego serca, choć rozum wciąż odrzucał to dziwne ciepło napływające wraz z nią. Velren dopełnił przysięgi. W Twierdzy pozostanie jeden elf. I będzie to bezapelacyjny zwycięzca.

Colonell gapił się na Esta z rozdziawionymi ustami, nie mniej zaskoczony niż sam oskarżony i tylko Mag nie był zdziwiony wyborem ucznia. W istocie, to była pierwsza próba, której poddał nieświadomego podwójnego podstępu młodego ucznia. Zakończona satysfakcjonującym wynikiem, gdyż spośród dwóch ścieżek Estalavanes zawsze obierze tę, która nie wymagała ofiar. To nie był dobry moment, by podopieczny poszukiwał nowych rozwiązań i nie uda mu się ta trudna sztuka do czasu, aż nie opanuje chaotycznych uczuć, uspokoił jednak nauczyciela na tyle, by ten w końcu przestał zadręczać się wizjami łączącymi konkretne figury na szachownicy. Zawsze znajdzie się jednostka, która stanie w obronie słabszych, biorąc na siebie impet pierwszego uderzenia. I jego – Maga - życiową misją było właśnie wykucie i zahartowania najlepszej tarczy, jaką dzierżyć będzie Estarion. Z każdym dniem utwierdzał się w przekonaniu, że tym jest jego uczeń. Nie kim, lecz czym.

- Potwierdź zatem, Estalavanesie, czy zgodne z twoją wolą jest przyspieszenie agentury Velrena? - zwodniczo niedowierzająca nuta zakradła się do głosu doradcy. - Takie jest życzenie ofiary? Akt łaski dla oprawcy?

- To nie jest akt łaski – zaprzeczył Est. Przeskoczył wzrokiem z Maga na Velrena, chcąc wybrnąć z kłopotliwej sytuacji. -  To nie jest litość. To… Nie jestem taki jak on.

- On próbował cię zabić!

Est obejrzał się przez ramię na zbulwersowanego zwiadowcę, którego sylwetka wprost emanowała protestem wobec tak bezmyślnej decyzji. Col był wściekły i dwóch krzepkich najemników musiało go powstrzymać, inaczej wtargnąłby na środek sali. Jego oczy zwęziły się groźnie, zniekształcając zawiłe linie tatuażu na skroni i policzku.

- I będzie próbował do skutku - ciągnął Col, niestrudzenie walcząc o uwolnienie choć jednej ręki. - Jeżeli chcesz go jeszcze wynagrodzić za to, co ci zrobił, to jesteś skończonym idiotą!

Ostre słowa uderzyły siłą pretensji i otwartej niechęci. Zbesztany Est odwrócił wzrok. Nie chcąc patrzeć na swojego oprawcę, wpatrywał się w kamienną podłogę. Przeżył i zwyciężył, a jednak nie umiał sobie poradzić z ogarniającym go mglistym poczuciem klęski. To bolało. Inwektywy człowieka będącego dlań całym światem bolały bardziej niż podcięcie żył. Trafiały prosto do serca, którego nierówne uderzenia pulsacyjnym rytmem mroziły ducha. Colonell dobrze mówił. W końcu nadejdzie dzień, kiedy wąż ukąsi po raz kolejny i tym razem zrobi to porządnie. Ale do tego czasu Est stanie się kimś zupełnie innym.

- Jestem idiotą tylko dlatego, że szanuję każdy przejaw życia? - zapytał wreszcie. - Czy też jestem idiotą, ponieważ nie potraktowałem go tak, jak sam zostałem przez niego potraktowany? A może bycie idiotą to całokształt tego, co sobą reprezentuję? - Obróciwszy się, obrzucił Cola pełnym żalu spojrzeniem. - Jeśli tak, to zgadzam się z twoją opinią: jestem idiotą. I bynajmniej nie obawiam się, że podczas następnego spotkania Velren znów odważy się mnie zaatakować. Nie boję się, ponieważ następnym razem będę lepiej przygotowany i zadbam o siebie jak należy.

Ukontentowany deklaracją starzec rozchylił powieki i zajrzał w oczy ucznia, teraz w pełni skupionego na nim. Słaby duch wzmocnił się. Ziarenko pękało i kiełkowało pod grubą warstwą lęków oraz uprzedzeń i tylko czekać, co z niego wyrośnie. A było coraz lepiej. Chłopak z każdym dniem wyraźniej dostrzegał przeznaczenie, ku któremu wiedzie go wyjątkowa ścieżka.

Prostujący plecy mnich uniósł głowę. Skinąwszy nią, przyjął zapewnienia Esta jako przypieczętowanie dokonanego wyboru. W milczeniu wycofał się z zajmowanej pozycji obok dwójki elfów i nie czyniąc najmniejszego hałasu podszedł do podwyższenia.

Powiedzieć, że Tyrd był rozjuszony, to jakby nic nie powiedzieć. Wyłącznie zarost pokrywający większą część szerokiej twarzy skrywał prawdę o jego obecnym nastroju. A był on bliski furii tak ognistej, że tylko cudem dwójka zwaśnionych elfów jeszcze nie spłonęła.

Mag, w duchu uszczęśliwiony, na zewnątrz okazywał obojętność, jakby całe zajście było wyłącznie kolejną rutynową sprawą do rozstrzygnięcia.

- Złowieszczy Niedźwiedziu - rozpoczął oficjalnie - dzisiejszego wieczoru krew mordercy nie splami twego miecza. Apeluję o uszanowanie decyzji ofiary, która tym samym ustanowiła nowy precedens godny odnotowania w kronice na poczet przyszłych zdarzeń.

- I czego ode mnie oczekujesz, doradco? - wycedził w odpowiedzi Tyrd, rozpierając się na oparciu i zamaszystym gestem obejmując scenę pod stopami. - Że przychylnie spojrzę na tę dwójkę cherlaków? Twój uczeń nie obronił się przed napaścią, czym potwierdził swoją słabość i bezużyteczność! Co z tego, że cudownie wyleczył swoje rany? W moich oczach nie jest mężczyzną, ucieka bowiem przed rozlewem krwi w miejscu, w którym tylko takie rozwiązanie może mu zyskać przychylność bractwa! To on powinien dziś pożegnać się z głową! Kompania Niedźwiedzi nie potrzebuje miękkich, słabych sierot, które będą stawać w obronie naszych wrogów do czasu, aż same zginą od ich mieczy. Będzie to pierwsza i ostatnia lekcja przetrwania, która bardzo szybko wyeliminuje głupich idealistów z naszych szeregów!

Cierpliwość skończyła się wraz z nieprzychylnymi słowami. Niedźwiedź zerwał się z fotela, prostując na całą imponującą wysokość. Wspierając rękę na mieczu, zdawał się przygotowywać do wykonania zapowiedzianego cięcia. Płonący wzrok przeniósł z Maga na jego bezwartościowego ucznia. Ogromna dawka nienawiści przepłynęła między ludzkim przywódcą a białym elfem, zmuszając tego drugiego do cofnięcia się.

Okute ciemną stalą buty wybijały na kamiennych stopniach ponury takt, gdy przywódca kompanii opuszczał swoje stanowisko, zmierzając prosto do drzwi. Nie wyrzekł nic więcej poza wymownym „czyń jak uważasz” rzuconym pod adresem bezkarnego starca. Jego potężną sylwetkę odprowadziło kilka ukradkowych zerknięć oraz honory oddawane przez wojowników, pośród których cieszył się największą estymą.

Drzwi zatrzasnęły się, a cisza rozpanoszyła w wieczornym mroku przestronnej sali rozświetlonej oszklonymi lampami.

- Zatem, zgodnie z wolą oskarżyciela, oskarżony w trybie natychmiastowym zostanie oddelegowany do jednego z miast granicznych Sal Aldahad jako agent w służbie Niedźwiedzi – obwieścił wyrok Mag. - W imieniu Złowieszczego Niedźwiedzia uznaję rozprawę za zamkniętą. Velrenie, proszę abyś niezwłocznie udał się do koszar i spakował niezbędne rzeczy, gotując się do długiej podróży. Estalavanesie, z tobą rozmówię się po kolacji. Obaj macie kategoryczny zakaz zbliżania się do siebie oraz przebywania w jednym pomieszczeniu. Czy wyraziłem się jasno?

Velren tylko skinął głową, niezdolny wydusić choćby słowa przeprosin czy podzięki. Co prawda poniósł porażkę, lecz teraz było to bez znaczenia. W najbliższym czasie przyjdzie mu żyć i działać w krainie sąsiadującej ze wspaniałym imperium Isetualetarthu. Z deszczu pod rynnę. Blisko swoich, którzy postąpili z nim nie lepiej niż ludzie.

I podczas gdy Velren prezentował się jak zwycięzca, tak Est wydawał się być tym pokonanym. Płatki jego długich uszu opadły, a bezsilne ręce zawisły smętnie wzdłuż boków, gdy nieobecny duchem patrzył na wydeptane do połysku kamienie posadzki. Nie interesowali go ludzie opuszczający salę za niemym rozkazem Maga. Nie dbał o Velrena, który wyszedł wraz z nimi, nad wyraz zadowolony. Przywódca wygarnął mu kolejną prawdę, z której przecież zdawał sobie sprawę. Był bezużyteczny dla kompanii. Wszystko, co uważał za siłę, okazywało się słabością. Jego wrodzone zdolności nie miały wartości dla ogółu. Był nikim.

Mistrz położył mu dłoń na ramieniu. Est nawet nie zaszczycił go spojrzeniem, pogrążony w grząskiej rozpaczy.

- Estalavanesie, jestem z ciebie dumny. To nie był łatwy wybór, a mimo to postanowiłeś darować życie osobie, która bez skrupułów zadała ci śmierć.

Wielkie smutne oczy uniosły się na tyle, by spośród czarnej czupryny dojrzeć troskę mentora.

- I jakie to ma znaczenie, mistrzu? Jestem nikim. Nie obroniłem się. Nie poderżnąłem Velrenowi gardła i jeszcze dałem mu nagrodę.

- To słowa człowieka, który wszelkie spory rozwiązuje stalą i przemocą, chłopcze. Nie łudź się, że ktoś taki zaaprobuje akt łaski i zrozumienia.

- A mimo to wszystko, co powiedział, jest prawdą.

- Zatem kłamałeś, mówiąc, że będziesz gotów stawić czoła niebezpieczeństwom, jakie ześle ci los?

- Nie, ja… Nie kłamałem. Naprawdę zamierzam stać się lepszy. Co nie znaczy, że chcę zabijać. Nigdy nie chciałem być najemnikiem, ale moja przyszłość odnalazła mnie wraz z tobą, mistrzu. Chcąc tego czy nie, muszę temu podołać.

Nauczyciel uśmiechnął się, ostatni raz klepiąc go w bark. Est gotów był przyznać, że oddalający się staruszek był z niego dumny jak jeszcze nigdy przedtem. I on również byłby szczęśliwy, gdyby nie został sam na sam z goryczą i rozczarowaniem.

Nie, nie sam. W sali pozostali jeszcze dwaj mężczyźni, o których kompletnie zapomniał.

Colonell wyminął go, by móc bez przeszkód zajrzeć w jego smętne oczy.

- Esti, w takim razie pozwól, że zabijaniem zajmę się ja – poprosił. - W końcu do tego szkolę się prawie całe życie i jestem w tym świetny. Przepraszam za niewyparzony język, ale naprawdę mam cię za idiotę. Staram się zrozumieć twoją decyzję, co nie jest łatwe, bo kiedy usłyszałem, co się stało pod moją nieobecność…

Zamilkł, potrząsając głową i spoglądając od niechcenia na wytarty arras wiszący na przeciwległej ścianie. Nie chciał do tego wracać. Tak jak nie chciał już nigdzie wyjeżdżać, bo gdy tylko znikał na dłużej, ten cholerny dzieciak ładował się w coraz to gorsze tarapaty. Doprawdy, wystarczyło zniknąć za horyzontem, a wydarzenia toczyły się lawinowo.

Na powrót skupił się na zamkniętym w sobie elfie.

- Nie chcesz ze mną rozmawiać, rozumiem. Potrzebujesz czasu? Bo ja chyba go potrzebuję.

- Nie, zaczekaj. - Est chwycił za okryty rękawicą strzelecką nadgarstek, zatrzymując go raptownie. - Masz rację. Przywódca też ją ma. Jestem słabym i bezużytecznym idiotą.

- Za to umiesz coś, czego ani on, ani ja nie potrafimy. Potrafisz przebaczyć najcięższe przewiny.

- Wybaczyłem… Tak, chyba tak. - Est z rezygnacją pokręcił głową. Wreszcie go puścił, wciąż czując na opuszkach miłą fakturę tłoczonej skóry. - Ale nie zapomnę mu tego.

- Och, pamiętliwa z ciebie bestia, coś o tym wiem… - Colonell uśmiechnął się krzywo i chociaż jego umysł stawiał czynny opór, ciało rządziło się własnymi potrzebami. Upewniwszy się, że drzwi zatrzaśnięto na głucho, ujął w palce delikatny biały podbródek i podniósł do góry, zmuszając pięknie zielone oczy do spojrzenia w jego własne. - I strasznie lubisz użalać się nad sobą, co jest na swój sposób urocze…

- Jak rany, Col, to nie jest dobry moment.

Est wyrwał mu się i przeszedł parę kroków, zalękniony pragnieniami rozbudzonymi nieskromną pieszczotą. A już do reszty wstrząsnął nim widok niemego świadka ich drobnej czułości.

- Travis?!

Zażenowany sztukmistrz wbijał wzrok w czubki swoich butów.

- Nie miej mi za złe, jakoś nie mogłem wejść wam w słowo… - nieporadnie tłumaczył swoją obecność. - Nie wiedziałem, że jesteście tak bliskimi przyjaciółmi.

- Bo nie jesteśmy - odparował rozdrażniony Col. – Sprawdzałem tylko, czy aby na pewno nic mu się nie stało.

Travis poderwał głowę i podszedł do nich, wpatrując się w wytatuowaną twarz zwiadowcy. Cała ta gra zachwiała jego równowagą psychiczną, którą z ledwością udało mu się odzyskać.

- Więc następnym razem postaraj się lepiej go chronić, to nie będziesz musiał niczego sprawdzać - syknął oschle, po czym z uśmiechem ulgi zwrócił się do Esta. – Bałem się, że już po mnie. Nie piszcie mnie więcej do takich spektakli. Nie podołam nerwowo. Ta gadzina byłaby mnie wepchnęła prosto pod samo ostrze! Ma gadane, bez dwóch zdań. Powinienem go zabrać na sympozjum alchemiczne. Prawdopodobnie nie nauczy tych ciemniaków rozsądku, ale przynajmniej wniesie powiew świeżości do tego zramolałego towarzystwa.

Est uśmiechnął się mimowolnie, słysząc tę charakterystyczną, zadziorną nutę w głosie alchemika.

- Sądzę, że lepiej będzie zostawić Velrena tam, gdzie jego miejsce – podsunął rozbawiony.

Sztukmistrz jeszcze przez chwilę przyglądał się swojemu asystentowi jakby zastanawiając, na ile poufałości może sobie pozwolić w towarzystwie smagłego mężczyzny. Ostatecznie wyminął go, szczerząc się radośnie.

- Do zobaczenia w pracowni, Est - rzucił przez ramię. - Jest tam teraz trochę pusto, ale czuj się mile widziany. Oczywiście, jak już dojdziesz do siebie.

- Dziękuję, Travisie.

Colonell zbliżył się do Esta, zerkając na niego z ukosa.

- Bliska przyjaźń, co? Niby z którym?

- Nie tak bliska - odparł Est prędko, równie szybko zmieniając temat. - Jak się czujesz? W końcu przyjaźnisz się z Velrenem.

- Już nie. Kiedyś byliśmy przyjaciółmi. A może tak mi się wydawało. - Colonell zobojętniał, rozglądając się po opustoszałej sali. - Teraz już mu nie ufam. Nie po tym, co ci zrobił.

- Przecież żyję.

- Cudem przeżyłeś, dzieciaku! - huknął na niego. - Nie rozumiesz, że twoja śmierć będzie równoznaczna mojej?! Albo obaj, albo żaden!

Zaskoczony Est milczał, zawzięcie skubiąc końcówkę ucha i próbując wykrzesać z siebie więcej śmiałości. Colonell zasługiwał na więcej niż podkulenie ogona i ucieczkę.

- W wyjątkowo ekspresyjny sposób uzmysławiasz mi mankamenty mojego charakteru - mruknął, zaczesując czarne jak noc włosy opadające na oczy. - Twoje słowa mnie ranią, ale są to rany, które mogę samodzielnie uleczyć. Dzięki temu lepiej je przyswajam i uczę się, jak być lepszym dla innych. Dziękuję.

- Nie wiem co z tobą począć, kiedy mówisz tak jak teraz, dzieciaku… Chcę cię zrozumieć, to wszystko. To, co robisz i jak się zachowujesz, jest, nie wiem, co najmniej zdumiewające. A jeśli cię stracę…

- Sam mówiłeś, że ryzyko utraty życia wpisane jest w naszą pracę.

- Nie celuj we mnie moimi własnymi strzałami, Esti.

- Przytaczam tylko jedną z udzielonych mi przez ciebie lekcji – rzucił Est, wycofując się tyłem w stronę drzwi. - A teraz przepraszam.

- Uciekasz? W takim momencie?

- Nie, po prostu idę się przygotować - wyjaśnił Est z niewinnie rozbrajającą szczerością. - Obiecałeś, że przytniesz mi włosy po powrocie.

I wyszedł.

Col długo jeszcze patrzył przed siebie. Serce łomotało mu w okrytej kirysem piersi, a nogi w wysokich butach miękły na wspomnienie ciepłego, tęsknego głosu wypowiadającego najmilsze słowa, jakie usłyszał przez ostatni czterodzień. Kiedy ten dzieciak nabrał tak szaleńczego tempa?! A jeśli to on przestał ogarniać jego wahania nastrojów i teraz od nowa musiał wbić się w ten niepowtarzalny, wspólny rytm?

Pocierając wymiętą nerwami twarz, młody Niedźwiedziogrzywy jeszcze chwilę uspokajał oddech. Jeżeli miał pracować sztyletem przy oczach Estiego, dłoń nie miała prawa mu się omsknąć.

***

Nocna obecność sowiego posłańca nie była już niczym dziwnym, a w pomroce niepokojących wydarzeń stawała się wręcz kojąco znajoma. Na czas trwania rokowań kontakt z przedstawicielem arcypaladyna zerwał się, gdyż sir Aarim zmuszony był zająć się swymi szacownymi gośćmi z należytą kurtuazją bez względu na słowo, z jakim przyjechali. A słowo to było ciężkie jak ołów i ostre niby stal. I nie zadowoliło ani rycerza-dowódcy, ani jego zwierzchnika, bezpowrotnie przekreślając kruchą szansę na sojusz między dwiema potęgami militarnymi.

W sercu Maga po raz pierwszy od niepamiętnych czasów gorzał gniew tak wielki, że wręcz wypalał dziurę w jego zwykle łagodnej duszy. W pośpiechu sporządził elegancką odpowiedź, spakował ją w cylinder u nóżki puchacza i nieco roztargnionym gestem na oścież otworzył wysokie okno, posyłając raporty wraz z przyciskami do papieru prosto na podłogę. Sowa pofrunęła, a jesienny wiatr rozwiał pozostałe dokumenty, furkocząc nimi w powietrzu wypełnionym zapachem płonących drew.

Jego myśli szalały podobnie jak zniesione podmuchem kartki, nieskładne i wymieszane, wzburzone. Wystarczyło bowiem jedno słowo przywódcy kompanii najemnej, by całe długoplanowe działanie odeszło w nicość, jedna delegacja, by uciąć spekulacje odnośnie przyszłości ludzkości. W jego umyśle wciąż rozbrzmiewały pretensje człowieka owładniętego żądzą poszerzenia swych terytoriów.

Tego wieczora Mag usłyszał zarzut, jakoby podkopywał autorytet przywódcy na swój pokrętny sposób, wszak tylko oni dwaj wiedzieli, że realną władzę w tym miejscu posiadał przewrotny intelekt człowieka, który poświęcił swe życie na uformowanie jednej z najlepszych kompanii ludzkiego świata. Drugi z nich był wyłącznie figurantem z lubością odnajdującym się w odgrywaniu roli bezlitosnego, konsekwentnego przywódcy trzymającego żelazną dyscyplinę pośród swoich.

Bo taki właśnie był Tyrd Niedźwiedziogrzywy: doskonały materiał na przywódcę bandy najemnych mieczy. A Mag? Któż baczył na „posuniętego w latach suchotnika”, niczym posłuszny rozkazom cień stojącego za plecami potężnego wojownika? Rozłam ten nie był widoczny z zewnątrz, lecz gdy tylko Mag i Tyrd zostawali sami, wszystko stawało się oczywiste. Do czasu, gdy Niedźwiedziogrzywy zaczął decydować bez uprzedniego konsultowania się ze wspólnikiem i doradcą, realnym przywódcą.

Niedźwiedź zmienił się na skutek oddziaływania nieznanej mocy. Przyjął agresywną politykę względem arystokratycznych sąsiadów i wykorzystując niepokoje wręcz zagroził ich majątkom, planując siłą odebrać część przynależnych im ziem. I żaden argument „doradcy”, nie wpłynął na podjętą decyzję. Tyrda nie obchodziło zdanie Zakonu Paladynów, ani tym bardziej trzęsących się na jego widok szlachciców, a wyrażał się przy tym tak kwieciście, że Mag uznał dyskusję za stratę cennego czasu. Złowieszczy Niedźwiedź był nieprzejednany, opętany pragnieniem wywołania niewielkiego konfliktu i zaznaczenia swej pozycji w Estarionie, który potrzebował teraz zjednoczenia, a nie podziału. Kwestią czasu była petycja połączonych wspólnym wrogiem możnych wystosowana do Zakonu. Także i to sir Aarim potwierdził w dzisiejszych wieściach. Podobnie jak fakt, iż nie będzie dłużej tolerował bezkarnych wybryków wolnej kompanii, której przywódca rozgniewał Zakon Paladynów swoją zuchwałością oraz lekceważącym stosunkiem, bowiem „poczynał sobie, jak gdyby przybył po swoje”.

Rozgoryczony Mag mógł tylko przymknąć powieki i pozwolić papierom oraz myślom opaść na dno. Później je pozbiera, jedne i drugie. Teraz miał ważniejsze rzeczy na głowie. Kilka raportów zmartwiło go nie mniej niż list z ostrzeżeniem z Adeili. Colonell donosił, że Niedźwiedź celowo wycofuje swoich ludzi z odległych krain i słowa jego właśnie stały się prawdą. Meldunki z południa oraz jeden z zachodu mówiły, że próśb o przedłużenie kontraktów nie rozpatrzono. Co ciekawe, Mag nie przypominał sobie, by w ogóle je czytał. Gdzie zatem trafiały, skoro nie docierały do gabinetu administratora? Czyżby Tyrd działał za plecami przyjaciela? Mag obarczał swe sumienie zatajoną działalnością, jednakże nie spodziewał się tego samego po wojowniczym człowieku słynącym z impulsywności. Cóż, powinien był przewidzieć, że wkrótce ich skrajne stanowiska objawią się w pełni.

Mag obejrzał zastawiony szpargałami blat biurka. Płomień świecy zakołysał się nerwowo, gdy pokryta bruzdami i bliznami dłoń chwyciła dokument opatrzony błękitną pieczęcią Zakonu. Mag bez wahania przeniósł list nad płomień buchający w kominku i poluzował chwyt, beznamiętnie obserwując, jak głodny żywioł pochłania dowód konspiracji od samego początku skazanej na porażkę.

Stary zramolały dziad. Tak o rycerzu-dowódcy wyraził się Niedźwiedź, relacjonując tok rozmów. Zabawne. Regularnie korespondujący z nim Mag odniósł zupełnie odmienne wrażenie. W końcu, wierząc kronikom, byli rówieśnikami.

Sir Cyryl, siwiejący mąż o bystrym spojrzeniu i niezachwianej postawie, inteligentny, lecz fanatyczny w swoich zapatrywaniach. Opis młodego Niedźwiedziogrzywego bardziej do niego przemawiał, niemniej wciąż dalece odbiegał od portretu, jaki powstał na podstawie prowadzonych, nierzadko osobistych, konwersacji z księciem Estarionu.

Mag uśmiechnął się do płomieni hulających za okratowaniem. Rycerz-dowódca z nieznanych mu przyczyn porwał się na fortel mający zmylić nieprzyjaciela, zapewne podstawiając wspomnianego sir Cyryla i wtenczas samemu wchodząc w rolę nic nie znaczącego adiutanta. W ten sposób widział i słyszał więcej, mógł skoncentrować się na przeciwniku, podczas gdy ten zajęty był grubą zwierzyną w postaci rzekomego zwierzchnika sił zbrojnych stacjonujących w Adeili.

Sir Aarim okazał się osobą dalekowzroczną oraz przezorną, nie mniej przez to pomysłową i przebiegłą. Niebezpieczną. Ludzie uważali Zakon Paladynów za świętoszkowatych rycerzy i krzewicieli pokoju, w jakimże mylnym przekonaniu tkwili! On sam musiał przyznać, że im bardziej poznawał rycerza-dowódcę będącego zarazem synem arcypaladyna, tym większy mętlik miał w głowie. Godna podziwu taktyka. Trudna do podtrzymania, aczkolwiek wyjątkowo efektywna, wymagająca lotnego umysłu oraz wyśmienitej manipulacji. Wyrachowania.

Uśmiech doradcy poszerzył się. Spotkanie z tak niesamowitą osobistością będzie nie lada wyzwaniem.