Dzień Smoka - Richard A. Knaak

     No dobra, przyznaję, jestem skonsternowana. Najwyraźniej Pan Erikson zawyżył poprzeczkę, bo ostatnio klasyczne fantasy rozrywkowe mnie nie cieszy. Nie spełnia moich - cokolwiek wygórowanych - oczekiwań. To chyba nie jest już mój ulubiony podgatunek: sztampowe fantasy, szybkie czytadło dla samej fabuły, historii przedstawionej. Jednak do poprawnego funkcjonowania potrzeba mi głębokich przemyśleń bohaterów oraz bogatych opisów świata, z zielskiem pod butami włącznie. Już dawno przestałam czytać książki dla samego czytania. Teraz poszukuję w nich paliwa dla własnej inwencji, która wyczerpała się po ostrym maratonie pisarskim. I nie mylcie tego ze zrzynaniem. Unikam tego jak ognia, choć pozostawanie oryginalnym w obecnych czasach zakrawa o niemożliwe.

    Wróćmy jednak do tytułowej pozycji. Dla przykładu: w jednym momencie elfka siedzi na drzewie, a w następnym biegnie do obozu. Jedno, góra dwa zdania. I taki brak wypełnienia, pustka między zwyczajnym przemieszczeniem się z punktu A, do punktu B. A resztę niech czytelnik sobie dopowie/wymyśli. Kiedyś nie zwróciłabym na to uwagi, tylko cieszyła się szybką, niezobowiązującą lekturą z mojego ulubionego uniwersum, ale... E-e. Już nie. Jak rany, robię się roszczeniowa...

    Richard A. Knaak jest jednym z autorów, nad twórczością których spędzałam młodość. Szczególnie ciepło wspominam jego "Legendę o Humie", pierwszą książkę ze świata Dragonlance, jaką wówczas przeczytałam. Teraz mam całą serię wydaną w Polsce i żałuję, że wydawnictwa zapomniały o tych autorach. Ale ja nie o tym. Niech więc rozpocznie się rzeź!

👇

Plany wakacyjne

     Tak, ja wiem, miałam nie planować, kajam się... Ale ten wyjazd zaplanowaliśmy jeszcze w lutym, więc... Nie, to niczego nie zmienia! Jak mawia Efcia, plany są po to, żeby je zmieniać. I bardzo dobrze. Mała zmiana - bierzemy psa! Przyjęłam, że skoro trzy lata temu udało mi się namówić Netha na przygarnięcie psa, to i uda mi się namówić go do zabrania w podróż na drugi koniec Polski. I udało się. Nawet sam jej kupił identyfikator z imieniem i numerem kontaktowym 😆 Dziewczorsy będą szczęśliwe z takiej towarzyszki, a i Lady Nelson nie rozstanie się ze swoją rodzinką. Dziewczorsy? Tak! Zdumiewające, ale nie jedziemy sami, tylko z Yagódziami! O bogowie, to będzie masakra z nimi dwiema... 😅 Yacoszek, nie masz życia, przepraszam...

    Nad morze. Jedziemy. Polskie. Wiem, burżujstwo i w ogóle taniej byłoby nam pojechać do pięciogwiazdkowego hotelu all-inclusive w Emiratach Arabskich, ja rozumiem. Tak naprawdę, to nie wierzcie we wszystko, co wciskają Wam ludzie w Internetach. Patrząc po cennikach w niektórych knajpkach to taniej nam wyjdzie wyżywienie niż w sieciowych pizzeriach. Śniadanie mamy zapewnione, więc trzeba zatroszczyć się o obiad i kolację. Luz. W każdym razie jestem zachwycona perspektywą spędzenia nad Bałtykiem kilku dni i nocy. Kocham polskie morze. W sumie to dlatego jeden z bohaterów dorastał nad oceanem 😉

    Dobrze. Nakupiliśmy już foremek, łopatek, grabek, strojów kąpielowych (dla Paladynki), kremów z filtrem, dmuchanych zabawek, parawan (jeden!), wyczepisty namiot plażowy i diabeł jeden wie (a tkwi on w szczegółach!) co jeszcze. Jak rany, pięć nocy z transportem własnym, a wyprawa jak na K2 koleją...

    W planach miałam odwiedziny w Wydawnictwie, ale już z góry zakładam, że nie wypali... Tak, zakładam. Bo w sumie kim ja jestem, żeby się tam pchać? Znam swoje miejsce. Widziałam w Internetach, Wystarczy. Nawet i bez tego będą to najdziwniejsze wakacje mojego życia. Raz, że jestem raczej samotniczką, choć wcale nie introwertyczką. Dwa, że wyjazd jest z dziećmi i psem. Trzy, że nie wiem, czy znajdę czas na pisanie i czytanie (a chyba zdechnę bez tego... albo to towarzystwo zdechnie ze mną!). Przynajmniej na osłodę mam katar [rodzaj broni białej rodem z Indii]... eee, takie fajne grabki 😆

 

🎵 Remember My Name - Phil Rey 🎶

P.S. Zauważyliście? Zaczęłam emocić. Nie wiem tylko, czy wychodzi mi to na lepsze...

Maraton

     Ostatni maraton twórczy po prostu mnie zniszczył... Ale Wena dał czadu, bez dwóch zdań. Zmęczyłam wreszcie 32 rozdział. Ma 37 stron. A tom III na chwilę obecną... 958. Jak rany. Cóż. Grunt, że idę z fabułą dalej. A tak na poważnie, to zaczynam żywić obawy co do mojego wybitnego dzieła. Przepraszam, ambitnego. Pffff, nie rozumiem dlaczego, ale jak czytam tak zestawione słowa w myślach, to ni cholery nie potrafię ich dopasować do swojej osoby. No nie ma bata! A nie będę przecież tworzyć kolejnej osobowości, mam już ich wystarczająco dużo! Dwie...

    Tymczasem na wypaleniu pozostało mi czytanie mang i książek z kupki wstydu. A raczej już gnojowiska. Byłam taka dumna, że nadgoniłam zalegające na biurku pozycje, a tu... kolejne dwie książki, kilka mang (w tym Berserk #35, który z tomu na tom jest coraz gorszy pod względem treści...) i jakby tego było mało, kolejne dwie premiery zamówiłam w Świecie Książki (Golden i Erikson). Przyjdą tuż przed urlopem. Cóż, lepiej mieć i nie potrzebować, niż potrzebować i nie mieć. Szkoda gadać. Lepiej czytać!

🎵 Golden Era - PostHaste Music 🎶

P.S. Jak rany, znów przewaliłam pieniądze w księgarniach internetowych... Do dupy z takim oszczędzaniem!